İsrafçı oğulun məşhur hekayəsində biz oyanmış günahkarın mükəmməl bir nümunəsini görürük.
İsrafçı oğul uzaq ölkənin donuz tövləsində aclıqdan qıvrılarkən, “özünə gəldi.” O, atasına gəlməzdən əvvəl özünə gəldi. Bu, Müqəddəs Kitab tövbəsinin həqiqi təbiətidir. Tövbə sözün əsl mənasında “ağıl dəyişikliyi” deməkdir. Bu, lütf işığında günahımın mühakiməsidir. Bu, Allah qarşısında münasibət davranışımızda daxili bir dəyişiklikdir. İsrafçı oğul atasının evində bol yemək olduğunu anladı; atasının evində yaxşılıq var idi. Bizi tövbəyə aparan Allahın hökmü deyil, “Allahın yaxşılığıdır” (Rom. 2:4). Beləliklə, gənc adam, davranışının onu hara apardığı barədə vicdanında oyanaraq, indi atasının evinə cəlb olundu.
İsrafçı oğul, vəziyyətinin ümidsizliyini və atasının evinin bolluğunu dərk edərək, “qalxdı” və evə qayıtdı. O, evə çatdıqda atasına söyləyəcəyi bir etiraf hazırladı: “Mən günah etdim,” bu doğru idi; lakin son bənd doğru deyildi. Muzdlu qulluqçulardan biri olmaq atasının ürəyinin böyüklüyünə uyğun deyildi.
İsrafçı oğul atasının evinə yaxınlaşdıqca, narahatlığı artdı. Ürəyində bir iş var idi, lakin hələ tam əminlik yox idi. İmanlıların həyatlarının müəyyən bir nöqtəsindəki təcrübəsinə nə qədər də uyğundur!
Titreyərək, mərhəmətə ümid etmişdik—
Qapının içində tək bir yer.
O, qulluqçu yeri deyil, oğulluq yeri aldı (Luka 15:22)! Qoy bu gün Allahın sülhünü və tam əminliyini biləsiniz!