“Məsihinin communionun bir hissəsini qaçırması düzgündürmü?”

Aprel 2024 –Lütf və Həqiqət Jurnalı

SUAL: Məsihinin communionun bir hissəsini qaçırması düzgündürmü? Çörək paylanmış və o girməzdən əvvəl şərab paylanarkən bir Məsihi nə etməlidir? Çörəkdən pay almaq üçün onu istəməlidir, yoxsa çörəyi qaçırmış olsa da şərabla davam etməlidir?

CAVAB: “Rəbb İsa xəyanətə uğradığı gecə çörəyi götürdü”(1 Kor. 11:23NKJV ). O, xaça gedərkən qarşısında nə olduğunu bilirdi, lakin özü ilə məşğul olmaq əvəzinə şagirdləri ilə maraqlanırdı. Rəbb onların narahat olacağını bilərək dedi: “Qəlbiniz narahat olmasın; Allaha inanırsınızsa, Mənə də inanın” (Yəh. 14:1). O, Əhdi-Ətiqdən nə baş verəcəyini sitat gətirdi: “Mən Çobanı vuracağam və sürünün qoyunları dağılacaq” (Mat. 26:31; bax Zək. 13:7). Bütün bunlarda biz Rəbbin şagirdlərinə və dolayısı ilə bizə də böyük qayğısını görürük. O, bu xatirə şam yeməyini təsis etməklə bizə olan sevgisini nümayiş etdirdi, çünki O, bizim Onu xatırlamağımızı istəyirdi. Rəbb bilir ki, biz unudulmaz bir xalqıq və biz tez-tez Onun yaxşılığını qiymətləndirmirik.

Əhdi-Ətiqdə O, xalqına Yehova Allahlarını unutmamağı, əksinə Onun kim olduğunu və onlar üçün etdiyi bütün böyük möcüzələri xatırlamağı xəbərdar etdi (Dt. 8:18-19). Onu xatırlamağı laqeyd yanaşmaq və ya bunu yarımçıq etmək yalnız insanın qəlbinin zəif vəziyyətini göstərir. “Əgər Məni sevirsinizsə, əmrlərimi yerinə yetirin” (Yəh. 14:15). Onu çörək yeməkdə və şərab içməkdə xatırlamağımız sadəcə Onun arzusu deyil – bu bir əmrdir: “Bunu Məni xatırlamaq üçün edin” (Luka 22:19). Bundan əlavə, insanın qəlbi onun xəzinəsinin olduğu yerdir, “çünki xəzinəniz haradadırsa, qəlbiniz də orada olacaq” (12:34).

Rəbb dedi:“Harada iki və ya üç nəfər Mənim adıma yığışarsa, Mən onların arasında olaram” (Mat. 18:20). Biz Onunla olmaq, Onun olduğu yerdə olmaq, Onun bizdən istədiyini etmək, Onu xatırlamaq istəyirikmi? Yoxsa bu bizim üçün xüsusilə vacib deyil? Biz həqiqətən maraqlanırıqmı?

Əgər Allahın övladlarının həyatında hər şey qaydasındadırsa, Onun hüzurunda olub Onu xatırlamağımız normaldır. Biz orada olmalı, qəlbimizdə Ona ibadət etməyə hazır olmalı, etiraf edilməli bir şey olub-olmadığını görmək üçün qəlbimizi araşdırmalıyıq. Biz orada Rəbbin qarşısında sakitlikdə, hörmətli bir münasibətlə, Ona haqqını verməyə hazır olmalıyıq.

Bunu nəzərə alaraq başa düşərdik ki, əgər biz öz həyatını bizim üçün qurban verən Rəbbin bu möhtəşəm xatirə ziyafətini qaçırsaq, bu yaxşı deyil – bəlkə də Rəbblə uyğun olmayan bir qəlb vəziyyətini göstərir. Başa düşürük ki, bir insanın nəzarətindən kənar hallar ola bilər ki, bu da birinin iştirak etməsinə və ya vaxtında girməsinə mane ola bilər, məsələn, xəstəlik və ya yolda bir bədbəxt hadisə. Buna görə də ifrat mövqe tutmamalıyıq. Lakin, hər kəs niyə xatirəni qaçırdığını və ya gecikdiyini araşdırmalıdır. Bu, qayğısızlıq, yoxsa əhəmiyyətsizlik və prioritet çatışmazlığı idi?

Yemək və içmək bir nümayişdirünsiyyət və communion. Gec gəlmək, şərabı içmək və sonra çörəkdən yemək Rəbbin verdiyi qaydadan kənardır. Bu, Onunla həqiqi ünsiyyətin olmamasını göstərərdi. Bundan əlavə, “Allah qarışıqlıq deyil, sülh Allahıdır” (1 Kor. 14:33). Beləliklə, əgər kimsə gec gəlirsə, şərab paylanarkən və çörəyi qaçırmışsa, çörəyin yenidən verilməsini istəmək nizamsız və qarışıq olardı. Bu, ibadətin axınına və Onu xatırlamağa mane olar və diqqəti yayındırardı. İnanırıq ki, o zaman çəkinmək və növbəti dəfə vaxtında olmaq daha yaxşı olardı.

Cavablandıran: Albert Blok