Nə Qəribə Ölüm!
Yuxarı baxış– Fevral 2013 –Lütf və Həqiqət Jurnalı
Nə Qəribə Ölüm!
Yehoram “padşah olanda otuz iki yaşında idi. O, Yerusəlimdə səkkiz il padşahlıq etdi və heç kimin kədərinə səbəb olmadan öldü... Onu Davud şəhərində dəfn etdilər, lakin padşahların qəbirlərində deyil.” — 2 Salnamələr 21:20NKJV
Bu yaxınlarda gənc bir missioner pilot və həyat yoldaşıZambiyada təyyarə qəzasında həyatlarını itirdilər. Onlar bu ölkədə çox uzun müddət qalmamışdılar, lakin uzun müddət orada fəaliyyət göstərən bir xəstəxanada Rəbbə xidmət edirdilər.
Bu gənc cütlük öldükdə, Zambiya Prezidenti bütün bayraqların yarıya qədər endirildiyi milli matəm günü elan etdi. Əyləncə üçün nəzərdə tutulmuş bütün proqramlar təxirə salındı. Təxminən 2000 nəfər sadə dəfn mərasimində iştirak etdi – bu, Zambiya xalqının bu missionerlərə olan sevgisinin və hörmətinin bir sübutu idi.
Bunun əksinə olaraq, yuxarıdakı ayədə,Yəhuda padşahı Yehoram “heç kimin kədərinə” və ya təəssüfünə səbəb olmadan öldü. Əminəm ki, onun dəfnində insanlar var idi, lakin görünür, o, bu dünyanın onsuz daha yaxşı olduğu bir insan idi.
O, səkkiz il Yəhuda padşahı olmuşdu, lakin Allaha arxa çevirmişdi. Buna görə də Allah, eləcə də onun təbəələri, o öləndə ona arxa çevirdilər. Onun ölümünə heç kim kədərlənmədi.
Əbədiyyət Əhdi-Ətiqin əsas mövzusu deyil, baxmayaraq ki, dirilmə və əbədi dəyərlər orada tapılır. Yehoramın dəfn edilməsi – “padşahların qəbirlərində deyil” – Allahın bu padşahı rədd etməsini əks etdirirdi. Yehoram yalnız bir müddət yaşasa da, əbədiyyət üçün mövcuddur, şübhəsiz ki, “atalarının Allahına” ibadət etmədiyi üçün deyil, Onu “tərk etdiyi” üçün (2 Saln. 21:10) peşmançılıq çəkir. Onun üçün əbədiyyət necə olmalıdır?
Ölmək və heç kimin qayğısına qalmaması belə bir mənasız, boş yerə keçmiş həyatı göstərərdi. Hamımız bura müəyyən bir səbəbdən gəlmişik və heç bir Allaha inanmayanlar belə, “qonşunu özün kimi sev” (Mark 12:31) əmrinin davamlı olacaq hər hansı bir cəmiyyətin zəruri bir hissəsi olduğunu başa düşürlər. Yehoram özünü və bütlərini sevirdi və bu ən vacib əmri pozdu. O, öz qardaşlarını, eləcə də İsrail şahzadələrindən bəzilərini öldürən pis bir adam idi (2 Saln. 21:4).
Bu gün, ailəmizin və dostlarımızınölümün günahın nəticəsi olduğu qorxunc reallıqla üzləşməsi əvəzinə, bədənlərimiz balzamlanır və “düzəldilir” ki, xoşbəxt görünək. Və bir çoxları torpağa dəfn edilmənin şahidi olmaq istəmirlər. Ölümün real olmadığını iddia etmək üçün əlimizdən gələni edirik. Lakin ölüm realdır və əbədiyyət də realdır.
Məsihə iman edən sevinə bilər ki, ölüm son deyil, Məsihlə şanlı bir gələcəyin başlanğıcıdır. Ölüm matəm vaxtıdır və əgər bir ailə üzvü və ya dostu öldükdə insanlar həyatlarında bir boşluq hiss etmirlərsə, nəsə səhvdir – əgər ölmüş şəxs Yehoram kimi pis deyilsə, insanlar onun ölümünə sevinirlər. Missionerlərin ölümünə yas tutanlar kimi kədəri ifadə etmək, ölmüş şəxsə hörmət və sevgi göstərir.
Əgər Rəbb qayıtmadan əvvəl ölsəm,ümid edirəm ki, dəfnimə gələnlər yas tutacaqlar. Sonra göz yaşları töküldükdən sonra, ümid edirəm ki, Məsihin mənim günahlarım üçün öldüyünə inandığım üçün gələcəyimin şanlı olacağı faktına sevinəcəklər. “Heç kimin kədərinə” ölmək dəhşətli olardı.
Bruce Collins tərəfindən