Güzgü, Güzgü, Divarda

Məsələlər– Yanvar 2021 –Lütf və Həqiqət Jurnalı

Güzgü, Güzgü Divarda

Güzgülər vacibdir.Təəssüf ki, bu yaşımda bunu indi öyrənirəm. Bütün həyatım boyu bir güzgüm olub, bir şəkildə istifadə etmək üçün əlçatan. Anam həmişə deyirdi ki, yaraşıqlı uşaq idim və mən bunu güzgüdə təsdiqləməyi sevirdim.

Yaxşı, bu həbsxananın kameralarında güzgülər də daxil olmaqla bir çox şey yoxdur. Beləliklə, buradakı kişilər tez-tez “hissə” görə hərəkət edirlər. Əgər mən “hiss edirəmsə” ki, yaxşı görünürəm, deməli, yaxşıyam. Yuyunuram, təraş edirəm və dişlərimi fırçalayıram, deməli, yaxşı görünməliyəm, elə deyilmi?

Təəssüf ki, öyrəndim ki, mənim “hissiyatım” çox qırıqdır. On gün ərzində yeməyə getdim, həkimin ofisinə baş çəkdim, Xristian dairəsində iştirak etdim və hətta kapitanla katib işi üçün danışdım. Hər gün əmin idim ki, “yaraşıqlı uşaq” tamamilə düzgün görünür. Heç kim fərqli bir şey demədi, ta ki yaxşı bir dost və Rəbbdə qardaş məni kənara çəkib “dəli” göründüyümü deyənə qədər.

Nə? “Nə demək istəyirsən?”Ondan soruşdum. Mənə dedi ki, sözlər üzümdəki dəhşəti təsvir etməyə başlaya bilməz.

“Kiçik akril güzgümü bir günlüyə sənə göndərəcəyəm; nə danışdığımı görəcəksən,” dedi yumşaqca, pis xəbər üzərində məni təsəlli edirmiş kimi əlimi yavaşca sığallayaraq. Təxminən bir saat sonra, güzgüsü hücrəmin qapısının altından sürüşdürüldü. Mən sıçrayıb qalxdım, onu götürdüm, dəhşətli işığımızın altına qaçdım – və qışqırdım!

Aman Allahım! Üzüm quru idi və dəhşətli görünürdü. Kiçik quru dəri ləkələri alnımın, yanaqlarımın və boynumun ətrafında yarım dairələr şəklində yığılmışdı. Burnumun üstündən qəribə, uzun bir tük çıxmışdı. Burnumun içindən su axtaran köklər kimi qalın, tünd tük yığınları çıxırdı. Dodaqlarım çatlamışdan da betər idi, sanki illərdir səhranın ortasında idim. Və üstəlik, hər gün təraş etməyimə baxmayaraq, boynumda bir yeri qaçırmışdım, sirli şəkildə ürək formalı bir tük ləkəsi qalmışdı.

Dəhşətə gəlmişdim.Yatağımda oturdum, güzgü əlimdə, və düşündüyüm yaraşıqlı uşaqla vidalaşdım. O vaxtdan bəri, hər gün güzgünü borc alıram ki, o qədər də qorxunc görünməyim, amma ən azından insan kimi. Lakin, bütün bunlar mənə ruhani həyatımızı düşündürdü.

Yaqubun kitabı bizə deyir ki, biz Kəlamın icraçıları olmalıyıq, çünki əgər Kəlamın dediyi kimi etməsək, bu, güzgüyə baxmaq, çirkinliyi görmək və heç bir şey etmədən sadəcə uzaqlaşmaq kimidir (1:23-25).

O vaxt mən köçürülmüşdüm. Əmlakım gecikmişdi və hələ İncilim yox idi. Amma, oxunmamış hissədən narahat deyildim. Düşünürdüm ki, Kəlam haqqında kifayət qədər bilirəm ki, onu oxumadan bir neçə uzun gün keçirə bilərəm. Hiss edirdim ki, ətrafımdakı hər kəsə qarşı dostcanlı, xeyirxah, sevən, eqoist olmayan – əsasən mükəmməl bir Xristian idim. Lakin, güzgü hadisəsi məni yenidən düşünməyə vadar etdi. Beləliklə, öz İncilimi alana qədər kimin mənə bir İncil borc verə biləcəyini soruşdum. Bir neçə kişidən soruşduqdan sonra, iki İncili olan və birini mənə verə biləcək bir qardaş tapdım. Bir neçə saat sonra, onu qapıma göndərdi.

Nəhayət İncili əlimə alanda,onu adətən etdiyim kimi oxumağa başladım. Sanki içimdəki Müqəddəs Ruh məni 2 Korinflilərə 6-nı oxumağa yönəltdi. Ay! Sonra 1 Yəhya 1–2-ni oxumaq üçün ən qəribə arzu hiss etdim. İkiqat ay! Bu, üç saat belə davam etdi. Kəlama – ruhani güzgümə – o müddət ərzində baxdıqdan sonra, edə biləcəyim tək şey yatağımda oturub ağlamaq idi. Ağladım, çünki indi necə uğursuz olduğumu, Kəlam əvəzinə “hisslərimin” mənə rəhbərlik etməsinə icazə verdiyimi, hətta Onun Kəlamını – real həyatımın güzgüsünü – oxumadan bir gün belə yaşamaq üçün kifayət qədər “müqəddəs” olduğumu düşündüyümü görürdüm. Nə qədər qürurum var idi.

Əminəm ki, Ata məni kifayət qədər sevir – layiq olmasam da – mənim diqqətimi ruhani çirkinliyimə yönəltmək üçün məni fiziki olaraq çirkin etdi. Həm də şadam ki, O, güzgülərini mənə borc vermək üçün istifadə etdiyi kişilərdən istifadə etdi, çünki onlar olmasaydı, mən özümü göstərməyə davam edərdim. Nə qədər çirkin bir mənzərə olardı.

Əgər ruhani güzgüyə baxmağı– Kəlamı oxumağı – gündəlik cədvəlinizin bir hissəsi etməmisinizsə, yəqin ki, dəhşətli bir çirkinlik vəziyyətində gəzirsiniz, hətta özünüzü gözəl hiss etsəniz belə. Hisslərinizin sizi aldatmasına icazə verməyin. Güzgünü götürün və ona baxın; mənim kimi, nə tapdığınıza təəccüblənə bilərsiniz.

Kəlamı sadəcə eşidənlər özlərini aldadırlar. Biz azadlığın mükəmməl qanununa baxmalı və onda davam etməliyik. Bu adam etdiyi işdə xeyir-dua alacaq.

Müqəddəs Kitabın səlahiyyəti ilə bağlı Xristian prinsipi, Allahın Müqəddəs Kitabın müəllifi olması və onu Öz xalqının inanclarını və davranışlarını yönəltmək üçün verməsi həqiqətinə əsaslanır. Allah haqqında fikirlərimiz və praktikalarımız Müqəddəs Kitabın təlimləri ilə ölçülməlidir. Tez-tez görəcəyik ki, fikirlərimiz Onun Kəlamı tərəfindən düzəldilir. Səlahiyyət əmr etmək hüququdur və Allah Müqəddəs Yazılarda bizə verdiyi həqiqət və hikmət vasitəsilə bizə hökmranlıq etməyi seçmişdir.

“Bütün Müqəddəs Yazılar Allah tərəfindən ilham edilmişdir,və təlim, tənbeh, islah, salehlikdə tərbiyə üçün faydalıdır ki, Allah adamı kamil olsun, hər yaxşı iş üçün tam təchiz edilsin” (2 Tim. 3:16-17NKJV).

Adrian Torres tərəfindən

Kəlamı eşidən hər kəsamma davranışını dəyişdirməyən, hər səhər güzgüyə ötəri bir nəzər salan, sonra gördüklərini tamamilə unudan bir adama bənzəyir. O, güzgüdən və ya ona baxmaqdan heç bir fayda görmür. Əlbəttə ki, görünüşümüzlə bağlı dəyişdirilə bilməyən bəzi şeylər var, amma ən azından onların görünüşü bizi təvazökar etməlidir. Güzgü “Yuyun” və ya “Təraş et” və ya “Dara” və ya “Fırça” dedikdə, bizə deyilənləri etməliyik, əks halda güzgü bizim üçün heç bir praktiki fayda verməz.Müqəddəs Kitabı təsadüfən və ya vəzifə hissi ilə oxumaq asandır, oxuduqlarımızdan təsirlənmədən. Biz necə olmalı olduğumuzu görürük, amma tez unuduruq və sanki artıq mükəmməlmişik kimi yaşayırıq. Bu cür özünəqənaət ruhani inkişafa mane olur.ƏksinəAllahın Kəlamına baxan və onu adətən praktikaya çevirən adamdır. Onun düşüncəli, meditativ baxışları həyatında praktiki nəticələr verir. Onun üçün Müqəddəs Kitab azadlığın mükəmməl qanunudur. Onun hökmləri ağır deyil. Onlar ona yeni təbiətinin sevdiyi şeyləri etməyi əmr edir. O, itaət etdikcə, insan ənənələrindən və cismani düşüncədən əsl azadlıq tapır. Həqiqət onu azad edir. Bu, Müqəddəs Kitabdan faydalanan adamdır. O, oxuduqlarını unutmur. Əksinə, onu gündəlik praktikada yaşamağa çalışır. Onun sadə uşaq kimi itaəti ruhuna saysız-hesabsız xeyir-dua gətirir. Bu adam etdiyi işdə xeyir-dua alacaq.—William MacDonald, Möminlərin Müqəddəs Kitab Şərhi,
Yaqub 1:23-25 haqqında şərhlər.