Puldan Daha Çox

Xüsusiyyət 3– İyul/Avqust 2015 –Lütf və Həqiqət Jurnalı

Puldan Daha Çox

Son həftəsindəçarmıxa getməzdən əvvəl, Rəbb İsa Yerusəlimdəki məbəddə bir qədər vaxt keçirdi. Bir gün, xəzinənin yaxınlığında, O, zənginlərin öz hədiyyələrini atdığını seyr etdi. Bəzi müşahidəçilər təqdim olunan məbləğlərdən təsirlənmiş olardılar, lakin Rəbbin başqa fikirləri var idi. Həmin gün kasıb bir dul qadın Onun diqqətini çəkdi. Heç bir nümayiş etdirmədən, o, sakitcə “iki qəpik” xəzinəyə atdı və yoluna davam etdi. Rəbb İsa bu hadisədən dinləyicilərinə vacib bir dərs öyrətmək üçün istifadə etdi. Əslində kasıb dul qadın zənginlərin bütün dəbdəbəli hədiyyələrindən daha çox vermişdi. Onlar öz bolluqlarından vermişdilər; o isə, öz yoxsulluğunda, “sahib olduğu bütün yaşayışını” atmışdı (Luka 21:1-4KJV ).

Bu dərs hələ də həyati əhəmiyyət kəsb edir. Vermək yalnız təklif olunan məbləğ baxımından düşünülməməlidir. Sonradan nə qədər qaldığını nəzərə almaq daha vacibdir. Zəngin bir insana böyük bir hədiyyədən ayrılmaq heç bir şeyə başa gəlməyə bilər, lakin bu kasıb dul qadın “sahib olduğu hər şeyi” verdi. Məbəd həyətinə daxil olanda əlində iki kiçik sikkə var idi – və evdə heç bir yığılmış pulu yox idi. Xəzinəyə yaxınlaşarkən bir seçim qarşısında idi. Sikkələr kiçik olsa da, o, onlardan yalnız birini verməyə qərar verə bilərdi. Bu, həqiqətən də səxavətli bir hərəkət olardı, çünki bu, onun əmlakının 50%-ni vermək demək idi. Dul qadın başqa cür seçdi. O, ayrıldıhər ikisindənsikkələrdən – əmlakının 100%-i.

Hərəkətin Arxasında Nə Dururdu?
Onu bu qədər səxavətli olmağa nə vadar etdi? Şübhəsiz ki, bu, onun Allaha olan sevgisi idi! Yazıçılar insanların tərifini və təqdirini axtararkən, o, özü üçün heç bir diqqət istəmirdi (Luka 20:46-47). Onun sadəcə olaraq Allahına verə biləcəyini vermək arzusu var idi. Həmin gün məbədə daxil olanda, onun sadə ibadət hərəkətinin izlənildiyindən, yaxud “sahib olduğu hər şeyi” verdiyi üçün əbədi xatırlanacağından xəbəri yox idi.

Bu qadının vermə hərəkətini başqa bir hadisə ilə əlaqələndirmək faydalı ola bilər. 2 Korinflilərə 8 və 9-da bizə vacib bir fikir verən bir növ “vermə bələdçisi” var. Pavel Korinfdəki oxucularını Allahın işini praktik yollarla dəstəkləməyə təşviq etməzdən əvvəl, onlara yuxarıdakına çox bənzər bir xarakterli nümunə verdi. Məbəddəki dul qadın kimi, Makedoniya kilsələri də “dərin yoxsulluq” ilə xarakterizə olunurdu, lakin onlar olduqca səxavətli idilər. Allahın sevgisi ilə toxunaraq, heç nəyi gizlətmədilər. Onlar öz imkanlarından “kənarda” vermişdilər – və demək olar ki, kimsə onların həddən artıq irəli getdiyini irəli sürmüşdü, çünki Pavel onların hədiyyələrinin qəbul edilməsində necə israr etdiklərini açıqlayır. Onların verməsi düşünülmüş və könüllü şəkildə edilmişdi, lakin Pavelə ən çox təsir edən şey onların “əvvəlcə özlərini Rəbbə vermələri” idi (2 Kor. 8:1-5).

Buradakı hadisələrin ardıcıllığı əhəmiyyətlidir. Əmlakın verilməsindən əvvəl, Rəbb şəxsimizin təslim olmasını axtarır. Makedoniyadakı imanlılar bunu etmişdilər, çünki onlar Rəbbə aid olduqlarını bilirdilər. Eyni anlayış bizdə də yaranmalıdır. Rəbb İsa Məsih özünü bizim üçün verdiyi və bizi öz qiymətli qanı ilə satın aldığı üçün (1 Pet. 1:18-19) biz indi Ona aidik. Buna görə də, bədənlərimizi Ona təslim etmək, onları “canlı qurban” olaraq təqdim etmək (Rom. 12:1) Onun şöhrəti üçün istifadə edilmək üçün doğru olar. Pulumuzdan ayrılmazdan əvvəl, bu məsuliyyəti dərk etmək həyati əhəmiyyət kəsb edir. Biz özümüzü Ona təslim etməli və həyatımızı tamamilə Onun əlinə verməliyik.

Onsuz da Bizim Deyil!
Uzun illər əvvəl Davud böyük bir layihə planlaşdırırdı. O, Yerusəlimdə Allahın şöhrəti üçün bir məbəd tikmək istəmişdi, lakin buna icazə verilməmişdi. Bu vəzifənin məsuliyyəti əvəzinə oğlu Süleymana veriləcəkdi. Lakin Davud bilirdi ki, işə kömək etmək üçün əlində resurslar var. 1 Salnamələr 29-da Davudun “Allahın evinin xidməti üçün” verdiyi hər şeyin siyahısı var (v.7). İnsanlar onun verdiyi məbləğdən təsirlənmiş ola bilərdilər, lakin Davud qürurlu deyildi. Əksinə, “Mən kiməm?” sualı onun təvazökarlığını ortaya qoyur. Davudun verməsində heç bir böyük şey yox idi, çünki Allah hər şeyi əvvəldən təmin etmişdi! Davud bəyan etdi: “Hər şey Səndən gəlir, və Sənin özündən Sənə verdik” (v.14).

Bu gün, imanlılar olaraq, biz də bu faktı qiymətləndirməliyik. Biz yalnız Rəbbə aid deyilik, çünki O bizi satın aldı, həm də sahib olduğumuz hər şey də əslində Onundur. O, bizə hər şeyi bol-bol zövq almaq üçün verən Odur (1 Tim. 6:17). Ona vermək əslində böyük bir şey deyil, çünki sahib olduğumuz hər şey onsuz da Onundur!

Əhdi-Ətiq dövründə İsrail xalqı hər şeyin onda birini Rəbbə verməyə məsul idi. Əgər onlar qanuni tələbdən kənara çıxmaq və ibadət hərəkəti olaraq könüllü bir təklif gətirmək istəsəydilər, bunu etməkdə sərbəst idilər. Bəziləri bu gün “qanun altında deyilik” və buna görə də gəlirlərimizin onda birini Allaha təklif etməyə borclu deyilik deyə mübahisə edəcəklər. Bu arqument əsas məqamı qaçırır. Biz indicə gördük ki,sahib olduğumuzhər şey Ona aiddir. Biz Ona bacardığımız qədər çox verməyə çalışmalıyıq. Deməyə ehtiyac yoxdur ki, bəziləri digərlərindən daha çox verə biləcək. Həmkarlarımızın səxavətinə, yaxud onun görünən çatışmazlığına hökm vermək bizim məsuliyyətimiz deyil. Əksinə, Allahın qayğımıza əmanət etdiyi şeylərin fərdi idarəçiləri olaraq, biz “sadiq” olmağa çalışmalıyıq (1 Kor. 4:2). Rəbbə nə qədər verməliyik deyə soruşmaq əvəzinə, bəlkə də özümüzə nə qədər saxlamalıyıq deyə soruşmalıyıq. Əgər Qanun altında onda bir Rəbbə verilirdisə, biz Ona daha az verməliyikmi?

Doğru Perspektivə Sahib Olmaq
1860-cı ildə doğulmuş və 1931-ci ildə vəfat etmiş missioner C.T. Studd doğru perspektivə sahib idi. İdman sahəsindəki perspektivli karyerasından imtina edərək həyatını Rəbbə təslim edən C.T. Studd bütün sərvətini Məsihə verməyə qərar verdi. Nə etdiyini bilən və onun öhdəliyini bölüşən gələcək gəlini ona dedi ki, onun üçün ayırdığı xeyli pul da xristian missiyalarına verilməlidir. C.T. Studdun sözləri məşhurlaşmış və missioner xidməti kontekstində tez-tez sitat gətirilmişdir. O dedi: “Əgər İsa Məsih Allahdırsa və mənim üçün öldüsə, onda mənim Onun üçün edə biləcəyim heç bir qurban çox böyük ola bilməz.” Onu Afrikada Məsihin xidmətində həyatını keçirməyə vadar edən bu inanc idi.

Allah pulumdan daha çoxunu istəyir – O, məni istəyir! Ruhum, canım və bədənim Onundur (1 Salon. 5:23). Makedoniyalılar kimi, biz də əvvəlcə özümüzü Rəbbə verməliyik (2 Kor. 8:5). Biz həqiqətən Allahın “Hədiyyəsinin” (2 Kor. 9:15) dəyərini və Rəbb İsanın Kalvaridə bizim üçün “özünü verdiyini” (Qal. 2:20) qiymətləndiririkmi? Həyatımızı və vaxtımızı Ona təslim etdikdən sonra, təbii nəticə, sahib olduğu hər şeyi verən kasıb dul qadının ruhunda əmlakımızı Onun ayaqları altına qoymaq olacaq.

Martin Girard tərəfindən