Süleymanın Nəğməsinin Başlanğıcı

Xüsusiyyət 1– Mart 2011 –Lütf və Həqiqət Jurnalı

Başlanğıcı
Süleymanın Nəğməsinin

“Nəğmələr nəğməsi Süleymanındır. Qoy O, məni ağzının öpüşləri ilə öpsün – çünki Sənin sevgin şərabdan daha yaxşıdır. Sənin gözəl məlhəmlərinin ətrinə görə, Sənin adın tökülmüş məlhəm kimidir; buna görə də bakirələr Səni sevirlər. Məni Öz ardınca çək! Biz tələsəcəyik. Padşah məni Öz otaqlarına gətirdi. Biz Səndə sevinəcək və şadlanacağıq; Sənin sevgini şərabdan daha çox xatırlayacağıq. Düzgünlər Səni sevirlər.” — Süleymanın Nəğməsi 1:1-4 KJV

Məcazi dillə zəngin və mənəvi məna ilə dolu olan Süleymanın möhtəşəm Nəğməsi nəğmələr nəğməsi adlanır, çünki o, mükəmməlliyi və gözəlliyi ilə bütün digər nəğmələri üstələyən yeganə nəğmədir. Bu, indiyə qədər oxunmuş ən böyük sevgi nəğməsidir, çünki o, dünyanın tanıdığı ən qızğın sevgidən və ən böyük sevgilidən bəhs edir. Bu, Allahın Oğlu, Rəbb İsa Məsihin Özüdür, bəşər övladları arasından bir gəlinə elçilik edir.

Əsas tətbiqində bu, Kilsə izzətə qaldırıldıqdan sonra İsrailin Məsihinin, Məsihin, yəhudi qalıqlarının qəlbini Özünə cəlb etməsinin bir peyğəmbərliyidir. Bu Nəğməni İsrailə peyğəmbərlik tətbiqində öyrənmək faydalıdır; əslində bəzi hissələr yalnız bu əlaqədə nəzərdən keçirildikdə düzgün başa düşülə bilər. Lakin Rəbbin İsrailə, Onun yer üzündəki gəlininə olan sevgisinin, Onun səmavi gəlininə olan daha dərin sevgisinin yalnız bir kölgəsi və ya əksi olduğunu başa düşdükdə, bu gözəl fiqurları özümüzə tətbiq etməkdə böyük fayda tapırıq. Beləliklə, bu fiqurların son günlərin qalıqlarına birbaşa tətbiqi olduğunu unutmamalıyıq, lakin onların səmavi gəlinin üzvləri olaraq özümüzə də daha dərin mənəvi tətbiqi olduğunu görəcəyik. Bu bir neçə giriş qeydi ilə Nəğmələr Nəğməsinin açılış ayələrinə nəzər salacağıq.

“Nəğmələr nəğməsi Süleymanındır.”
Süleyman yazıçıdır. Onun adı “sülh” deməkdir. Onun haqqında yazılmışdır: “Padşah Süleyman yer üzündəki bütün padşahları sərvət və hikmətdə ötdü” (2 Saln. 9:22). O, bizim böyük Sülh Şahzadəmizin zəif bir növüdür, “tamamilə sevimli,” “bəşər övladlarından daha gözəl,” Allahın “sevinclə yağla məsh etdiyi” yoldaşlarından üstün və “hər şeyin varisi təyin etdiyi” (Nəğmə 5:16; Zəb. 45:2,7; İbr. 1:2). Onu ruhlarımızın sevgilisi kimi görmək nə qədər gözəldir.

“Qoy O, məni ağzının öpüşləri ilə öpsün.”
Beləliklə, nəğmə Onun sevgilisinin bu qızğın sözləri ilə qəfildən başlayır. O, Onu gözlərinin və qəlbinin qarşısında görür. Onun gözəlliyi və cazibədar lütfü ilə valeh olmuş, qəlbi Onun sevgisinin daha intim ifadələrinə dərin bir arzu ilə necə də çəkilir. Öpüş intim şəxsi sevginin ifadəsidir.

“Rəbbin yaxşı olduğunu dadıb görə bilən” (Zəb. 34:8) bilir ki, insan qəlbi üçün Məsihin intim, zərif sevgisini ruhun dərinliyində yaşadığı şirin anlar qədər ləzzətli heç nə yoxdur. Bu, yer üzünün verə biləcəyi hər şeyi üstələyir.RƏBByaxşı olduğunu dadıb görə bilən” (Zəb. 34:8) bilir ki, insan qəlbi üçün Məsihin intim, zərif sevgisini ruhun dərinliyində yaşadığı şirin anlar qədər ləzzətli heç nə yoxdur. Bu, yer üzünün verə biləcəyi hər şeyi üstələyir.

“Çünki Sənin sevgin şərabdan daha yaxşıdır.”
Şərab burada dünyəvi zövq və şənliyin simvoludur. Lakin bu dünyanın verə biləcəyi hər hansı bir zövqdən qat-qat şirin və daha doyurucu bir şey var. Bu, bizim sevimli Xilaskarımız və Rəbbimizlə mübadilə etdiyimiz sevgi anlarıdır, Onun bizə olan sevgisi “şərabdan daha yaxşı” və ölümdən daha güclüdür. O, ruhlarımıza olan sevgisindən öldü, lakin indi əbədi olaraq yaşayır, “bilikdən üstün olan Məsihin sevgisi” (Efes. 3:19) ilə – Onu Qolqota xaçına aparan və bizə qarşı dəyişməz, əbədi gücündə Onun sinəsində həmişə yaşayan və qalan bir sevgi.

Həqiqi xristianlıq müəyyən doktrinaların baş biliyi deyil, yaşayan, sevən Allahın Oğlu ilə intim tanışlıqdır. Təəssüf ki, nə qədər xristian günahlarının Onun ölümü ilə bağışlandığını bilməklə kifayətlənir və sevgisi şərabdan daha yaxşı olan Allahın Oğlu ilə ünsiyyətdə irəliləməkdən imtina edir. Onlar öz ruhlarında nə qədər itirirlər, çünki Rəbblə şəxsi ünsiyyətin olmamasını heç nə əvəz edə bilməz. Məsihin qanında yuyulmuş ruhlar Onunla şəxsi intim ünsiyyətdən başqa heç nə ilə razı qala bilməzlər. Rəbblə bu şəxsi əlaqəni qorumayan heç bir xristian xoşbəxt, məmnun və razı ola bilməz. Nə qədər şəxsi və intim olduğuna diqqət yetirin: “qoy O, məni öpsün.”

“Sənin yaxşı məlhəmlərinin ətrinə görə, Sənin adın tökülmüş məlhəm kimidir.”
Məlhəmlər ətirli lütfdən bəhs edir. Onda nə qədər çox və müxtəlif lütflər var, hər birinin öz xüsusi cazibəsi və şirin ətri var. Məlhəmlər yalnız ətirlər üçün deyil, həm də şəfa üçün istifadə olunurdu (Yeşaya 1:6). Onun məlhəmlərinin sakitləşdirə və sağalda bilməyəcəyi heç bir ürək ağrısı və ya yara yoxdur. Bütün kədərləriniz, məyusluqlarınız və qəmlərinizlə Ona gəlin; Onda bir balzam tapacaqsınız.

İsanın adı nə qədər şirin səslənir
Bir möminin qulağında!
O, kədərlərini sakitləşdirir, yaralarını sağaldır,
Və qorxularını qovur.

Yaralı ruhu bütöv edir,
Narahat sinəni sakitləşdirir;
Ac ruh üçün manna,
Və yorğun üçün istirahətdir.
Con Nyuton tərəfindən

İsanın adı yalnız ətirlə dolu deyil, həm də Müqəddəs Yazılarda Onun bir çox adı var və hər birinin özünəməxsus xüsusi ətri var.

“Buna görə də bakirələr Səni sevirlər.”
Həvari Yəhya bunu yazdı: “Biz Onu sevirik, çünki O, əvvəlcə bizi sevdi” (1 Yəh. 4:19). Qəlblərimizi Ona çəkən Onun sevgisidir və biz Onunla və Onun bizə olan sevgisi ilə nə qədər çox məşğul olsaq, Onu bir o qədər çox sevəcəyik. Məsihə qarşı sevgimizin olmamasından kədərlənməyin və ya Ona qarşı daha böyük bir sevgi alovunu alovlandırmağa çalışmanın mənası yoxdur. Biz özümüzdən Məsihə tərəf dönməli və Onu qəlblərimizin qarşısında saxlamalıyıq. Özümüzlə məşğul olmaq Məsihə qarşı sevgimizi heç vaxt dərinləşdirməyəcək, lakin Onunla məşğul olmaq dərinləşdirəcək. Qəlblərimiz soyuqluğumuzdan kədərlənməklə deyil, Onun bizə olan sevgisi üzərində düşünməklə isinir.

Bizdə cəlbedici heç nə olmasa da, O, bizi sevir. Sevgi Onun təbiətidir. Onun sevgi dolu qəlbi özünü bəxş edə biləcəyi bir obyekt olmadan razı qala bilməz. Lakin biz Onu sevirik, çünki “O, tamamilə sevimli” (Nəğmə 5:16). Onda cazibə çatışmazlığı yoxdur, lakin biz digər şeylərin Onun yerini tutmasına nə qədər meylliyik. Hamımız növbəti ayədə tapılan bu qızğın duanın ehtiyacını hiss edirik.

“Məni Öz ardınca çək! Biz tələsəcəyik.”
Dünya bu gün bir çox şeyin ardınca qaçır və çox vaxt xristianlar Məsihin yerinə bu və ya digər şeyin ardınca qaçarkən tapılırlar. Təəccüblü deyil ki, onların sevinci azalır və işıqları sönür, ruhları narahat və rahatsız olur. Dünyanın ardınca qaçdığı şeylər daha yüksək şeylər üçün yaradılmış ölümsüz bir ruhu heç vaxt doyura bilməz. Allah bizi “Oğlu İsa Məsih Rəbbimizlə ünsiyyətə” çağırmışdır (1 Kor. 1:9). Və O, bizə mənəvi bir qabiliyyət vermişdir – bizi Öz ilahi təbiətinin iştirakçıları etdiyi zaman – Ondan zövq almaq və Məsihin “Allahın sağ əlində” oturduğu yuxarıdakı şeylərdə öz zövqümüzü tapmaq üçün (İbr. 10:12).

Əminəm ki, hamımız razıyıq ki, ən sevincli anlar Məsihə yaxın hiss etdiyimiz anlar idi. Biz bütün qəlbimizlə Ona yenidən qayıtmalıyıq və sonra sevincimiz qayıdacaq. Nəyin ardınca qaçdığımıza diqqət edək. Qoy bu sözlər bizim səmimi duamız olsun: “Məni Öz ardınca çək.”

“Padşah məni Öz otaqlarına gətirdi.”
Budur möhtəşəm zirvə, Rəbbimiz sevimli gəlinini Özünə götürəcək. “Mən sizin üçün yer hazırlamağa gedirəm. Və əgər gedib sizin üçün yer hazırlasam, yenidən gələcəyəm və sizi Özümə qəbul edəcəyəm; ki, mən harada olsam, siz də orada olasınız” (Yəh. 14:2-3). Lakin biz o möhtəşəm günü gözləyərkən, O, ruhən bizimlədir. Beləliklə, deyə bilərik,

“Biz Səndə sevinəcək və şadlanacağıq; Sənin sevgini şərabdan daha çox xatırlayacağıq.”
Budur heç vaxt qurumayacaq bir sevinc bulağı – heç vaxt tükənməyəcək bir şadlıq mənbəyi. Bu, şəraitimizdən asılı olmayaraq davamlı olaraq içə biləcəyimiz bir sevinc fəvvarəsidir. Kasıb günahkarın keçici bir dünyanın dəyişən şəraitində tapa biləcəyi zövqdən başqa heç bir zövqü yoxdur. Lakin bizim Məsihdə şəraitdən təsirlənməyən bir sevinc bulağımız var. Buna görə də biz həmişə sevinə bilərik. Pavel dəfələrlə deyir: “Rəbbin içində həmişə sevinin; və yenə deyirəm, sevinin!” (Fil. 4:4; 1 Salon. 5:16).

Əgər sevincimiz tam deyilsə, bunun səbəbi özümüzü şəraitimizlə məşğul etməyimizdir, şəraitimizdən üstün olan və bizə qayğı göstərmək üçün həmişə aşağı baxan Rəbbimizlə deyil. Biz böyük sirri öyrənməliyik ki, həqiqi sevinc və məmnuniyyət yalnız Məsihdə tapılır.

“Düzgünlər Səni sevirlər.”
Əgər Ondan sevinmək istəyiriksə, qəlblərimiz düzgün olmalıdır. Əgər Onunla və ya insanlarla düzgün deyiliksə, vicdanımız Onun qarşısında rahat olmağımıza imkan verməyəcək. Sevinmək əvəzinə, səhvi düzəldənə qədər Onun hüzurundan çəkinəcəyik. Bir çox xristianın narazı olmasının səbəblərindən biri, onların özləri ilə Rəbb və ya başqası arasına şeylərin girməsinə icazə vermələri və bunu düzəltməyə hazır olmamalarıdır.

Rəbbin içində xoşbəxt olmaq üçün Onun qarşısında düzgün olmalısan. Ruhunla Onun arasına heç nə girməsin. Əgər bir şey girərsə, dərhal Ona get və onu həll et. O, səni nə qədər sevgi ilə qəbul edəcək. O bilir ki, sən yalnız Onda xoşbəxt ola bilərsən. O, səni heç nəyin əngəlləməsini istəmir.

SON QEYD
Bu məqalə E. C. Hadley-nin “Süleymanın Nəğməsi” kitabının 1-8-ci səhifələrinin redaktə edilmiş versiyasıdır,Süleymanın Nəğməsi,(2006-cı il təkrar nəşri Believers Bookshelf-dən əldə edilə bilər,Möminlərin Kitab Rəfi,Sunbury, PA, 17801, ABŞ, www.bbusa.org).