“İbranilər 12:1-dəki ən böyük günah nədir?”
Noyabr 2008 –Lütf və Həqiqət Jurnalı
SUAL:İbranilər 12:1-dəki ən böyük günah nədir?
“Beləliklə, ətrafımızda bu qədər böyük şahid buludu olduğu üçün, hər ağırlığı və bizi asanlıqla bürüyən günahı kənara qoyaq və qabağımızda qoyulmuş yarışı səbirlə qaçaq, imanımızın müəllifi və tamamlayıcısı olan İsaya baxaraq.”İbranilər 12:1-2KJV
CAVAB: Allah bizə demədiyi üçünhansı günahın bizi bu qədər asanlıqla bürüdüyünü və ya tələyə saldığını açıq şəkildə bildirmədiyi üçün, bu barədə dogmatik olmamağa diqqət etməliyik. Hər birimiz fərdik. Bir fərd olaraq, mənim öz xüsusi günahlarım var, sizin də özünüzünkü. Süleyman məbədin təqdis edilməsi zamanı etdiyi duasında müdrikcəsinə dedi: “Hər hansı bir şəxs və ya bütün xalqın İsrail tərəfindən edilən hər hansı bir dua... hər kəs öz ürəyinin bəlasını bilir” (1 Pad. 8:38NKJV ). Gəlin hər birimiz Rəbbdən soruşaq: “Sözünlə mənə nə deyirsən? Məni dolaşdıran və iman yarışını Sənin istədiyin kimi qaçmağıma mane olan günah nədir?”
Lakin İbranilər Məktubunu diqqətlə oxuduqda, dəfələrlə qabarıq şəkildə görünən bir günah var. Bu imanlılar insan gözünə görünməyən izzətdəki Məsihdən dönüb, duyğulara xitab edən hər şeylə birlikdə Yəhudiliyə qayıtmaq üçün təzyiq altında idilər: peyğəmbərlər, mələklər və Allah tərəfindən verilmiş rəhbərlər ənənəsi; təsirli bir kahinlik, qurbanlar və ibadət yeri; və Allahı razı salmış qəhrəmanların ardıcıllığı. Bu məktub boyunca Yəhudiliyin təklif etdiyi ən yaxşı şey Məsihlə müqayisə edilir. Nəticə odur ki, Məsih müqayisə edilə biləcəyi hər şeydən daha yaxşıdır.
Amma O, görünmürdü.Yəhudilik Allahdan qaynaqlanırdı və görünən və toxunulan şeyləri təklif edirdi. Məsih tamamilə gerçəkdir, lakin imanla qavranılmalıdır. Allah bir dəfə İsraili Misirdən çıxarmışdı, lakin onları dərhal Vəd edilmiş Torpağa gətirmədi. Çöl süd və balla axmırdı. Çətinliklərlə dolu idi. Dəfələrlə İsrail Allahın qarşılarına qoyduğu ümidi tərk etməyə və Misirə qayıtmağa hazır idi. Təcrübə onlar üçün imandan daha çox əhəmiyyət kəsb edirdi. Onların ən böyük günahı imansızlıq idi.
Hər bir fərdin kənara qoymalı olduğu ağırlıqları (özlüyündə zərərsiz, lakin yarışa mane olan şeylər) və mübarizə aparmalı olduğu öz xüsusi günahı olsa da, bu imansızlıq günahı bu Yeni Əhd yəhudi imanlıları üçün də böyük problem idi. İbranilər 11 onların sevdiyi və hörmət etdiyi bir çox qəhrəmanın hamısının imanla xarakterizə olunduğunu qarşılarına qoyur. Onların gözləri bir məqsədə yönəlmişdi. Xristian üçün məqsəd və nümunə Məsihdir. O, yarışı imanla qaçdı və yolundan dönmədi. Onun qarşısında bir sevinc var idi. İndi bizim gözlərimiz Ona yönəlməlidir. Yerusəlimdəki Yaqub və ağsaqqallar Pavla demişdilər: “Görürsən, qardaş, neçə minlərlə yəhudi iman gətirib və hamısı Qanuna canfəşanlıq edir” (Həvarilərin İşləri 21:20). Onların diqqətini qanundan çox Məsihə yönəltmələri nə qədər yaxşı olardı! Lakin insan dilində desək, görünən, toxunulan və ənənəvi şeylərlə məşğul olmaq, İsa Məsihə baxaraq yarışı dözümlə qaçmaqdan daha asan idi. Bu yolla onlar üçün daha az əzab var idi.
Bəs biz?İman yarışında çətinliklərə dözməyə hazırıqmı? Bir çox digər xristianların getdiyi ənənəvi yolları izləmək, gözlərimizi İsaya dikmək və Onun kimi Allahın Kəlamına itaət yolunda getməkdən daha asan görünmürmü? İman heç vaxt asan olmayıb, lakin uzunmüddətli perspektivdə möhtəşəm mükafatlandırıcıdır!
Cavablandıran: Eugene P. Vedder, Jr.