«Mən hansı vəziyyətdə oluramsa olum, qane olmağı öyrənmişəm.» Filipililərə 4:11
Demək olar ki, hər bir mədəniyyətdə subay həyat qayda deyil, istisnadır. İnsanların böyük əksəriyyəti ya evlidir, ya da evli olub, indi boşanmış və ya dul qalıb. Yetkin subayların çoxu isə həyat yoldaşı gözləyərkən subaylıqlarına alışmışlar. Subay həyatı ilə barışmaqdansa, onu həqiqətən seçən insanların sayı həqiqətən də çox azdır.
Buna baxmayaraq, hamımız bir müddət – yeniyetməliyin sonu ilə yetkinlik arasında – subay olmuşuq/oluruq, mədəniyyətimiz bizdən evlənməyimizi gözləyirdi. Çoxumuz bu «müddəti» subay olaraq qane olmaqdansa, evliliyə hazırlaşmaqla keçirmişik. İki həssas müəllif subaylara bu gözləmə müddətini səhv münasibətlə israf etməmələri üçün bəzi yaxşı məsləhətlər verir.
Angela Payne öz kitabında Hər Subay Anı Yaşamaq (New Hope Publishers ’04) yazırdı: «Subay insanların faciəsi subaylığın özündə deyil, daha çox onun bitməsini gözləyərkən itirdikləri vaxtdadır... Biz indiki anın ali hədiyyəsini qiymətləndirməyi öyrənməliyik... və Atamızın işləri ilə məşğul olmalıyıq, əmin olaraq ki, O, bizə aid olan şeylərlə məşğul olacaq.»
Michelle McKinney Hammond bunu Cəsarətli, Subay və Məmnun (Harvest House, ’03) kitabında yazmışdı: «Subay? Ən qəti şəkildə. Məmnun? Qətiyyən yox! Mən Hədsiz Bədbəxtlik adlı bir yerdə yaşayırdım. Nəhayət, bir gün elan etdim: ‘Ya Rəbb... Sən mənə yalnız Səninlə xoşbəxt ola biləcəyimi sübut edənə qədər mənə bir həyat yoldaşı vermə!’... Allah sakitcə məni ömürlük bir səyahətə çıxardı. Onun qəlbinin bir turu... və vay! Mən digər tərəfdən tamamilə sevincli... həqiqətən də cəsarətli, subay və məmnun çıxdım.»
