«Hər zaman Ona güvənin, ey insanlar, ürəyinizi Onun qarşısında boşaldın. Allah bizim üçün bir sığınacaqdır» (Zəbur 62:8). Bu sözləri yazan Davud, sıxıntı və fırtına zamanı Allahın ona nə qədər etibarlı bir sığınacaq olduğunu yaxşı bilirdi. Yalnız bir hadisəni xatırlasaq, onun bunu necə sübut etdiyini görərik. Ziklaqda o, yalnız Allaha güvənmişdi və Onu əskik tapmamışdı. Davudun şəhəri yandırılmış, əmlakı oğurlanmış, sevdikləri əsir aparılmış, ardıcılları onu daşlamaqdan danışırdılar. Nə edə bilərdi? Hara üz tuta bilərdi? «Davud çox sıxıntı içində idi... lakin Davud Rəbbi olan Allahında özünə təsəlli verdi» (1 Samuel 30:6).
Ətrafdakı şərait daha sıxıntılı ola bilməzdi, gələcək həqiqətən də təhdid edici idi, lakin Davud onu Öz xidmətinə çağıran Allahı tanıyırdı və ürəyini Ona bağlamışdı.
Yehovaya bağlı qalan ürəklər tamamilə mübarəkdir, Onun vədində mükəmməl sülh və rahatlıq tapır.
Və Yehova-Allah Davudun tərəfinə keçdi və «Davud hər şeyi geri aldı», həmçinin çoxlu «qənimət» də onun payına düşdü.
Rəbbdən qorxanlarla həmişə belə olmuşdur. O, Özününkülərə qayğı göstərir. «Bütün nəsillərdə» O, onların «məskəni» olmuşdur. «Əzəldən əbədə qədər» O, Allahdır (Zəbur 90:1-2).
Və O, «Səni heç vaxt tərk etməyəcəyəm, səni heç vaxt buraxmayacağam» deyən Odur. Onun təsəlli verən sözlərinə cavab olaraq cəsarətlə deyə bilərik: «Rəbb mənim köməkçimdir, mən insandan qorxmayacağam» (İbranilər 13:6). Nə mübarək söhbətdir bu!
Allahımız Ona güvənməyimizdən zövq alır. Davudun Zəbur 31:19-da ifadə etdiyi budur: «Ey, Səndən qorxanlar üçün saxladığın, insanlar qarşısında Sənə güvənənlər üçün etdiyin yaxşılığın nə qədər böyükdür!» O, yaxşılığını onlar üçün saxlayır, ətrafdakı dinsizlərin gözü qarşısında Ona sığınanlar üçün işləyir.
