İsa Cəlilədən Yəhudiyaya gedərkən Samariyadan keçdi. Sixar adlı bir Samariya şəhərinə çatdıqda, Yaquba məxsus quyulardan birinin yanında oturdu. Uzun səfərdən yorulmuşdu. Əbədi və böyük Mən Oyam olmasına baxmayaraq, insan kimi yorğun və taqətsiz olmağın nə demək olduğunu öz təcrübəsindən öyrəndi.
Bu vaxt şagirdləri şəhərə ərzaq almağa getmişdilər. Birdən bir Samariya qadını su çəkmək üçün quyuya yaxınlaşır. İsa ondan içməyə bir şey istəyir və onunla söhbətə başlayır. Yorğunluğuna baxmayaraq, onun ruhunun qurtuluşunu düşünür. Böyük təvazökarlıq və mülayimliklə nəhayət onun qəlbini qazanır. Gözəl nəticə odur ki, uzun müddət zina içində yaşamış bu qadın, Xilaskar ilə şəxsən yaşadığı şeyləri başqaları ilə bölüşən bir müjdəçi olur.
Rəbb ilə şagirdləri arasında davam edən söhbət çox maraqlıdır:
Şagirdlər ona dedilər: «Rəbbi, ye.» Lakin o, onlara dedi: «Mənim yeməyim sizin bilmədiyiniz bir yeməkdir.» Buna görə şagirdlər bir-birlərinə dedilər: «Kimsə ona yemək gətiribmi?» İsa onlara dedi: «Mənim yeməyim məni göndərənin iradəsini yerinə yetirmək və Onun işini bitirməkdir» (Yəhya 4:31-34). Onun üçün bir ruhun cənnətə qazanılması, insan ehtiyaclarını təmin etməkdən daha vacib idi. Atanın iradəsini yerinə yetirmək onun yeməyi idi. Bu, onun qəlbinə əsl məmnuniyyət verirdi. Atanın iradəsi, Oğulun Ona cəlb olunacaq hər kəsi qəbul etməsini nəzərdə tuturdu, necə ki, o, daha sonra dedi:
Atanın mənə verdiyi hər kəs mənə gələcək və mənə gələni heç vaxt rədd etməyəcəyəm. Çünki mən göydən öz iradəmi yerinə yetirmək üçün deyil, məni göndərənin iradəsini yerinə yetirmək üçün gəlmişəm (Yəhya 6:37-38).
Buna görə də görürük ki, Məsih təbii ehtiyaclarını təmin etməyə fokuslanmamışdı, əksinə Atasının iradəsini yerinə yetirməyə və itirilmiş günahkarların ruhani ehtiyaclarına cavab verməyə can atırdı.
Xüsusilə Markın İncilində Məsihin öz rahatlığından daha çox başqalarının ehtiyaclarını düşünərək böyük sədaqətlə necə xidmət etdiyini görürük. Özümüzə sual verə bilərik: Biz öz ehtiyaclarımıza nə qədər fokuslanmışıq və başqalarının ehtiyaclarına nə qədər cavab verməyə çalışırıq?
Almağa nisbətən vermək daha mübarəkdir (Həvarilərin İşləri 20:35).
