Xidmət– Fevral 2014 –Lütf və Həqiqət Jurnalı
Etməliyəmmi?
Budur, aldığımız bir məktubdan bir parça. Bu məktubda Rəbbə itaətlə xidmət edərkən və Onun rəhbərliyinə həssas olarkən yaşana biləcək şəxsi çətinlik göstərilir.
Mənə yaxın bir kameradakı oğlanlardan biri iki-üç gün idi ki, islah əməkdaşlarından İncil istəyirdi; lakin onlar tapa bilmirdilər. Mən ona İncil vermək istəyirdim, amma əlimdə olan yeganə İncili istifadə edirdim.
Sonra mənə başqa bir İncil, yaxşı bir tədqiq İncili verildi. Onu alan kimi Ruh mənə dedi ki, onu İncil istəyən oğlana verim. Mən dedim: “Ya Rəbb, mən bu İncili indicə aldım və onu həqiqətən istəyirəm.” Beləliklə, mən oğlana bir qeyd yazdım və ona dedim ki, öz İncili olana qədər bu İncili “istifadə edə” bilər. Mən qeydi göndərmədim, amma onu yazdım ki, ona verə biləcəyim zaman hazır olsun.
Təxminən 20 dəqiqə keçdi bu müddət ərzində mən Ruhla mübarizə apardım, çünki O, mənə yeni İncili adama sadəcə borc verməyi deyil,verməyi təkid edirdi. Nəhayət, ürəyimdə onu buraxdım və ikinci bir qeyd yazdım ki, İncili ona verə bilər. Allah onu nə qədər saxlamaq istədiyimi bilirdi, amma mən Rəbbə daha çox itaət etmək istəyirdim.
Kameramın qapısındakı pəncərəyə getdim və adamın diqqətini çəkdim (o, mənim düz qarşımdadır) və ona dedim: “Sənin üçün bir İncilim var” – yeni İncili ona göstərmək üçün yuxarı qaldırdım. Təsəvvür edin ki, o, öz İncillərindən birini qaldırıb dedi: “Dünən mənə verdilər, amma hər halda təşəkkür edirəm.”
Vay! Dərhal Allaha şükür etdim– İncilimi saxlamağıma icazə verdiyi üçün deyil, ürəyimi sınadığı üçün. Bu sınaqdan keçdiyimə görə xoşbəxt idim, çünki bir-iki gün əvvəl kiməsə ürəyimizin Allaha açıq olmasının vacibliyindən danışmışdım ki, başqalarına xeyir-dua ola bilək.
Mən Məsihdə böyüyürəm və bunu sevirəm!
Anonim
