«Kəşf etmək üçün keçdiyimiz torpaq, sakinlərini yeyən bir torpaqdır; və orada gördüyümüz bütün insanlar böyük boylu adamlardır… və bütün camaat Musaya və Haruna dedi: «Kaş ki, Misir torpağında və ya bu səhrada öləydik!»» (Saylar 13:32; 14:2) İlahi həyatın böyük prinsipi imandır, sadə, səmimi, bütün qəlbdən gələn iman ki, Allahın bizə verdiyi hər şeyi qəbul edir və ondan zövq alır. Biz hamımız imtiyazlarımızdan çox, çox aşağı səviyyədə yaşayırıq. Biz xilas olmağı bilməklə kifayətlənirik, lakin buna aid olan hissləri səmimi şəkildə inkişaf etdirmirik. Soyuqluğumuzun və bəhrəsizliyimizin çoxunun səbəbi budur.
Qəlbimizdəki dərin köklü imansızlığı heç nə təməlin qoyulması ilə kifayətlənməyimizdən və onun üzərində qurmaq üçün həvəsli olmamağımızdan daha yaxşı göstərmir. Allah bizimlə ən yüksək həqiqətlərdə ünsiyyətdən zövq almağımızı istəyir.
İndi İsrailin vəziyyətinə baxaq. Şübhəsiz ki, heç kim bir İsraillinin onları xilas edən qanlı qapı dirəyindən başqa heç nə düşünməməli olduğunu deməzdi. Bu, sadəcə başlanğıc nöqtəsi idi, lakin vəd edilmiş torpaq məqsəd idi. Bəs onları nə geri saxladı? İlahi həyatın ən yüksək mərhələlərindən bizi məhrum edən eyni nifrətli şey – imansızlıq!
Onlar imansızlıq üzündən daxil ola bilmədilər (İbranilərə 3:19).
Onlar Yehovanın onları torpağa gətirmək gücünə baxmaq əvəzinə, düşmənin onları kənarda saxlamaq gücünə baxırdılar! Onlar hər şeyin faydasız olduğu qənaətinə gəldilər – imansızlıq ruhu onların qəlblərini ələ keçirmişdi. İmansızlıqda biz məsuliyyətimizdən çəkinir və çətinlik qarşısında qorxuruq.
Misirdən 600.000 kişinin çıxması, lakin yalnız ikisinin torpağa ayaq basması bizə bir dərs verməlidir. Qulaqlarımız eşitsin və qəlblərimiz anlasın!
C.H.M.
