«Nə? Biz Allahın əlindən yalnız yaxşışeyləri qəbul etməliyik, heç vaxt pisbir şeyi qəbul etməməliyikmi?» (Eyub 2:10)
Çox vaxt zəif iman sınaqlar tərəfindən öz möhkəmliyindən uzaqlaşdırılır. İnsanlar deyirlər: «Allah məni sevə bilməz – əks halda bu bəlanı mənə göndərməzdi!» Eyubun cavabı isə daha nəcib bir iman göstərir.
Biz Allahın əlindən yaxşı, dünyəvi yaxşılıqları qəbul edirik. Biz inanırıq ki, Allah bizi sevir – nə qədər ki, bizə lütflər yağdırır və bizə xoş şeylər, sevinclər və rifah verir. Çox yaxşı.
Bəs O, öz təqdirinin formasını dəyişəndə və bizə lütflər əvəzinə çətinliklər verəndə, O, bizi artıq sevmirmi deyə nəticə çıxarmalıyıq?
Eyuba qarşı rəftarının dəyişməsi halında –bizə Allahın qəlbinə baxmağa icazə verilir, Onun hisslərinin nə olduğunu öyrənmək üçün, və biz görürük ki, O, qulunu heç vaxt onu bu qədər şiddətli əzab çəkməyə icazə verdiyi vaxtdan daha çox sevməmişdi!
İlk sınağın sonunda Eyub dedi: «Rəbb verdi—və Rəbb aldı.» Verən Rəbb – aldı! Bəli, və eyni sevgi!
Allah hər hansı bir gün bizə nəyin lazım olduğunu və Məsihin səltənətini ən çox nəyin irəli aparacağını ən yaxşı bilir; və biz Ona o qədər qeyd-şərtsiz, o qədər şübhəsiz güvənməliyik ki, istər yeni bir lütf versin – istərsə də birini alsın; istər xahişimizi yerinə yetirsin – istərsə də onu rədd etsin; istər bizə dünyəvi yaxşılıqlar bəxş etsin – istərsə də bizə itki və çətinliklər yaşatsın – biz yenə də inanacaq və deyəcəyik: «Allah məni sevir və mənə bərəkət verir!»
«Anamın bətnindən çılpaq çıxdım, çılpaq da qayıdacağam! Rəbb verdi – və Rəbb aldı; Rəbbin adı mübarək olsun!» (Eyub 1:21)
