Bu alovlu görünüşün səbəbi Allahın İsrailə On Əmri verməsi idi. İsrail necə ola bilərdi ki, varlığı yandırıcı od olan bir Allaha yaxınlaşmağı düşünsün? Bütün bunlar qorxulu və qadağan edici idi. Niyə? Çünki qanunun verilməsinin lap əvvəlindən Allah insana qanunlara riayət etmək əsasında Allahla heç bir əlverişli münasibətə ümid edə bilməyəcəyi ciddi faktını aşılamaq istəyirdi. İnsanlar öz yaxşı əməlləri və qanunlara riayət etməkdəki güman edilən salehlikləri ilə öyünə bilərlər, lakin qoy onlar bu güclə Allaha yaxınlaşmağa cəsarət etsinlər və yandırıcı odun şiddətli istiliyini – mütləq müqəddəslik Allahının yumşaldılmamış hökmünü tapacaqlar.
Əsrlər boyu İsrail qanun altında qaldı və təcrübədə bunun güzəştsiz həqiqətini sübut etdi. Əhdi-Ətiqin sonunda özlərini Allahdan uzaq və öyündükləri qanundan qat-qat yaxşı bir şeyə ümidsiz ehtiyac içində tapdılar.
Onda izzətli böyük Allahın Əhdi-Cədid münasibətinin təzadı nə qədər möhtəşəmdir. Artıq dağ zirvəsində yandırıcı od görmürük, lakin bu eyni Allah təvazökar lütf içində yaxınlaşır: “Kəlam bədən oldu və aramızda yaşadı, və biz Onun izzətini, Atanın yeganə doğulmuşunun izzətini, lütf və həqiqətlə dolu gördük” (Yəh. 1:14).
Onu aşağı gətirə bilən qanun deyil, yalnız ürəyinin böyük lütfü idi. Nə də O, Kalvaridə Özünü qurban vermək, özlərini qanun altında günahkar və ümidsiz etiraf edənlərin günahlarını daşımaq üçün açıq məqsəd olmadan gələ bilməzdi. “Kəlam” kimi, O, Allahın bütün düşüncələrinin ifadəsidir, Özü hər şeyin üzərində Allahdır. O, “bədən oldu,” həqiqi bir İnsan, o qədər əlçatan, o qədər lütfkar, o qədər sadiq və əbədi ibadətə layiq.
