«Məhz buna görə mən mərhəmətə nail oldum ki, Məsih İsa əbədi həyata inanacaq olanlara nümunə olaraq məndə bütün səbrini göstərsin» (1 Timoteyə 1:16 KJV).Hər bir həqiqi xidmətçi Atanın bilavasitə hüzurundan, bütün müqəddəsliyi və lütfü ilə göndərilir. O, müqəddəs və lütfkar olmağa, ilahi xarakterin lütfü və müqəddəsliyinin əksi olmağa çağırılır. Bunun üçün o, yalnız Atanın hüzurundan başlamamalı, həm də ruhən orada daim qalmalıdır. Yalnız ruhani insan «Get və et» və «Heç vaxt tərk etmə» kimi iki şeyin mənasını anlaya bilər. Atanın xaricində fəaliyyət göstərmək üçün, mən Onunla içəridə, Atamın hüzurunun gizli məbədində daim olmalıyam.
Rəbb İsa özünü «göydən enən, hətta göydə olan Bəşər Oğlu» (Yəhya 3:13) kimi təqdim etmişdir. Çoxları bu nöqtədə uğursuzluğa düçar olur. Dünya səs-küyü və fəal xidmətin həyəcanı arasında ilahi hüzurun ciddiliyindən və sakitliyindən çıxmaq təhlükəsi var. Buna qarşı mühafizə olunmaq lazımdır. Əgər «ayaqyalın» ifadəsində təzahür edən müqəddəs ruhani tonu itirsək, xidmətimiz tezliklə bəhrəsiz olacaq. Əgər xidmətimin ürəyimlə Atam arasına girməsinə icazə versəm, onun dəyəri az olacaq.
Biz Rəbb İsaya yalnız Onunla ünsiyyətdən zövq aldığımız zaman səmərəli xidmət edə bilərik. Ürək Onun güclü cazibələri üzərində dayandığı zaman Onun adı ilə ən məqbul xidmət yerinə yetirilir; əgər kimsə öz ruhunun sirrində Ondan qidalanmırsa, Rəbb İsanı başqaları ilə təzə və bəhrəli şəkildə bölüşə bilməz. Doğrudur, o, moizə edə bilər, dua edə bilər, kitab yaza bilər və xarici xidmətin bütün rutinini yerinə yetirə bilər, lakin Onu bölüşməz. Onu başqalarına təqdim edən şəxs özü üçün Rəbb İsa ilə məşğul olmalıdır.
