«Mənim qüdrətli qayam, sığınacağım Allahdır.» (Zəbur 62:7)İnanıram ki, günahkar təbiətimizin əsas xüsusiyyətlərindən biri Allaha qarşı müstəqillik mövqeyidir. Hətta Ona bağlı olduğumuzu bilib qəbul etsək də, vərdiş üzrə müstəqil hərəkət etməyə meylliyik. Şübhəsiz ki, Allahın bizə tez-tez günaha düşməyə icazə verməsinin səbəblərindən biri də, müqəddəslikdə böyüməyimiz üçün Ona həqiqətən bağlı olduğumuzu təcrübə ilə öyrətməkdir.
Uğursuzluğun ağrılı təcrübələrindən başqa, bağlılığı öyrənməyin ən yaxşı yollarından biri dua intizamını inkişaf etdirməkdir. Bu, bizi Müqəddəs Ruha bağlılığımızı əməli şəkildə qəbul etməyə məcbur edir. Dua haqqında nə desək də, bu, öz acizliyimizi və Allaha tam bağlılığımızı etiraf etməkdir.
Məhz bu acizlik və bağlılıq etirafı öz-özünə kifayət etməyə meyilli günahkar ruhumuza o qədər iyrənc gəlir. Əgər təbiətimiz etibarı ilə intizamlı olmağa meyilliyiksə, öz intizamımıza deyil, Məsihə və Onun Ruhuna bağlı olduğumuzu qəbul etmək daha çətindir.
Müqəddəs olmaq Rəbb İsa kimi olmaq deməkdir, və O özü dedi: «Mən öz-özümə heç nə edə bilmərəm» (Yəhya 5:30). O, Ataya tamamilə bağlı idi və bunu sərbəst və könüllü şəkildə etiraf edirdi. Onun bağlılığı istəksiz deyil, bütün qəlbi ilə idi, çünki bilirdi ki, biz Allaha bağlı olmaq üçün yaradılmışıq.
Bağlılıq sadəcə bir neçə intizam siyahısından biri deyil. Əksinə, onların hamısına həyat və canlılıq verir. Toxumun böyüməsini təmin edən həyat prinsipi fermerlərin bütün səylərinə bəhrə verdiyi kimi, içimizdəki Müqəddəs Ruhun gücü də intizamlarımıza bəhrə verir. Müqəddəs Ruha bağlılıq onların hamısına nüfuz etməlidir.
