İl 2008 idi. «Son on il yer kürəsinin tarixində ən isti illər olub,» dedi ekoloq yer kürəsinin davamlı gələcəyi üzrə milli konfransda. «Bu dramatik dəyişiklik bir şeydən qaynaqlanır – insanın təbii sərvətləri ehtiyatsız istehlak etməsi.» Kədərli həqiqət budur ki, insan özü üçün həyatı daha rahat etmək cəhdlərində yer kürəsinin sərvətlərini ən çirkləndirici şəkildə sui-istifadə edib.
Bu mütəxəssis daha sonra dedi: «Bu artıq bərpa məsələsi deyil, yalnız müvəqqəti təmir məsələsidir. Biz Adəm və Həvvanın bağdakı günlərinə qayıda bilmərik; biz yalnız günahımızı xatırlaya bilərik. Cənnət itirilib və qiyamət yaxınlaşır.» Sonra dedi: «Bizim edə biləcəyimiz tək şey, sona qədər bizə bir az daha vaxt verəcək alternativ «yaşıl» həyat tərzi qəbul etməkdir.»
Mesajını dəstəkləmək üçün istifadə etdiyi statistikaları qiymətləndirsəm də, məni ən çox təsirləndirən bu natiqin «Adəm və Həvva,» «itirilmiş cənnət,» «bizim günahımız» və «qiyamət»ə istinadları oldu. Əgər onun mövzusu yer kürəsinin davamlı gələcəyi idisə, o, auditoriyasına uzun müddət heç nəyi davam etdirmək üçün çox ümid vermədi.
Yaxın gələcək qaranlıq görünür. Ekoloqlar görürlər ki, «bizim günahımız» getdikcə artan qlobal istiləşməyə səbəb olur, lakin xristianlar insanın günahını «böyük sıxıntı» (Matta 24:21) dövrünə aparan bir şey kimi görürlər və Məsihdən başqa cənnətə yaxın bir şeyi belə geri qazanmaq üçün heç bir ümidimiz yoxdur.
Lakin dünyəvi cənnətdən qat-qat yaxşı bir şey əldə etmək mümkündür. Məsih vasitəsilə biz günahın, əzabın və ölümün qlobal çirklənməsi üzərində əbədi qələbəyə aparan qurtuluş əldə edə bilərik: «Çünki Allah dünyanı o qədər sevdi ki, Öz yeganə Oğlunu verdi ki, Ona iman edən hər kəs həlak olmasın, əbədi həyata malik olsun» (Yəhya 3:16).
Bu ekoloq bizə «yaşıl» həyat tərzinin bizə «sona qədər bir az daha vaxt» verəcəyini söyləsə də, Müqəddəs Kitab bizə «Məsihlə» həyatın bizə göydə əbədiyyət verəcəyini söyləyir, «bu isə qat-qat yaxşıdır» (Filippililərə 1:23).
