«Təvazökarlıqla hər kəs başqalarını özündən üstün saysın.» (Filippililərə 2:3b)
Başqalarını özündən üstün tutmaq qeyri-təbiidir; düşmüş insan təbiəti öz eqosuna belə bir zərbəyə qarşı üsyan edir. Bu, insani cəhətdən qeyri-mümkündür; bizdə belə bir qeyri-dünyəvi həyat yaşamaq üçün özümüzdə güc yoxdur. Lakin bu, ilahi cəhətdən mümkündür; içimizdə yaşayan Müqəddəs Ruh başqalarının şərəfləndirilməsi üçün özümüzü silməyə güc verir.
Gideon mətnimizi illüstrasiya edir. Üç yüz adamı Midyanlıları məğlub etdikdən sonra, son zərbəni vurmaq üçün Efraim adamlarını çağırdı. Onlar qaçış yolunu kəsdilər və iki Midyan şahzadəsini ələ keçirdilər. Lakin onlar daha əvvəl çağırılmadıqlarından şikayət etdilər. Gideon cavab verdi ki, Efraimin üzüm yığımı Abiezerin məhsulundan daha yaxşıdır (Hakimlər 8:2), yəni Efraim adamları tərəfindən aparılan təmizləmə əməliyyatı Gideonun apardığı bütün kampaniyadan daha şanlı idi. Bu fədakarlıq ruhu Efraimliləri sakitləşdirdi.
Yoab Rabbahı ələ keçirəndə və sonra Davudu çağırıb son zərbəni vurmasını istəyəndə böyük fədakarlıq göstərdi (2 Samuel 12:26-28). Yoab Davudun qələbə üçün kredit almasından tamamilə məmnun idi. Bu, Yoabın həyatının ən nəcib anlarından biri idi.
Həvari Pavel Filippililəri özündən üstün tuturdu. O dedi ki, onların etdikləri Allaha əhəmiyyətli bir qurban idi, halbuki o, onların imanının qurbanı və xidməti üzərinə tökülən bir içki qurbanından başqa bir şey deyildi (Filippililərə 2:17).
Daha yaxın zamanlarda, Məsihin sevimli bir qulu digər görkəmli vaizlərlə birlikdə gözləmə otağında platformaya çıxmağa hazır idi. Nəhayət qapıda göründüyü zaman gurultulu alqışlar baş verdi, o, tez bir tərəfə çəkildi ki, onu izləyənlər alqışları alsınlar.
Özünü inkar etməyin ən yüksək nümunəsi Rəbb İsadır. O, bizim ucaldılmağımız üçün özünü alçaltdı. O, bizim zəngin olmağımız üçün kasıblaşdı. O, bizim yaşamağımız üçün öldü.
«Məsih İsada olan bu düşüncə sizdə də olsun.»
