Sülh, Allahın övladları olaraq bizim haqqımızdır, həm günahla, həm də şəraitlə bağlı sülh. İndi doğrudur ki, ikincisi bizdə hələ xaricdən yoxdur; lakin Allah bizi narahat edən hər şeyi öz üzərinə götürür və «hər şeyi xeyirə işlətməyi» öz öhdəsinə götürmüşdür. Və bunun biliyi bütün şəraitdə, hətta sınaq, çaşqınlıq və kədər şəraitində belə sülh verir. İsa ilə belə deyildimi? Kim O qədər sınağa çəkilə bilər? «Günahkarların Özünə qarşı belə düşmənçiliyə dözənə baxın ki, ruhlarınızda yorulmayasınız və ruhdan düşməyəsiniz» (İbr. 12:3); lakin O həmişə sülhə malik idi. Biz də belə ola bilərik: «Ağlını Sənə yönəldənə tam sülh verəcəksən, çünki o Sənə güvənir» (Yeşaya 26:3).
Lakin o zaman «sülh məsləhətinin» tamamilə Allah və İsa arasında olduğunu görmək çox vacibdir. Sülhümüzü özümüzdəki hər hansı bir şeyə əsaslandırmağa başladığımız an onu itiririk. Və buna görə də bir çox müqəddəslər daimi sülhə malik deyillər. Yalnız Allaha əsaslanmayan heç bir şey davamlı ola bilməz. Necə daimi sülhə malik ola bilərsiniz? Yalnız Allahın öz yolu ilə ona sahib olmaqla. Onu özünüzdəki heç bir şeyə – hətta Ruhun işinə belə – deyil, Məsihin tamamilə sizsiz etdiyi şeyə əsaslandırmaqla. O zaman sülhü biləcəksiniz – şüurlu layiqsizlik, lakin yenə də sülh. Yalnız Məsihdə Allah dincələ biləcəyi şeyi tapır, və Onun müqəddəsləri ilə də belədir. İçinizdəki, eləcə də xaricdəki və ətrafınızdakı pisliyin miqyasını və təbiətini nə qədər çox görsəniz, bir o qədər də İsanın kim olduğunu və İsanın nə etdiyini dincələ biləcəyiniz yeganə əsas olduğunu tapacaqsınız.
