Məsihdə qalmaq bizim Məsihdən asılı olaraq daim gəzmək imtiyazımızı, eləcə də məsuliyyətimizi təqdim edir. Birinin dediyi kimi, Məsihdə qalmaq Ona ürəyin praktik vərdişli yaxınlığıdır. Əgər biz meyvənin Məsihin xarakterinin “sevgi, sevinc, özünə nəzarət” ilə ifadə olunan təkrarlanması olduğunu öyrənmişiksə, belə bir idealın öz gücümüzlə əldə edilə bilməyəcəyini anlayacağıq. Bir tərəfdən meyvənin əxlaqi mükəmməlliyini, digər tərəfdən isə öz həddindən artıq zəifliyimizi dərk etmək bizi Rəbbin “Mənsiz heç nə edə bilməzsiniz” sözlərinin həqiqətinə inandıracaq. Onun meyvəsi dadımıza şirin gələ bilər, lakin yalnız Onun kölgəsi altında qaldığımız zaman Onun meyvəsindən dadacağıq.
Günəşin işığı və istiliyi olmadan təbii tənək meyvə verə bilməzdi, və biz də Məsihin varlığının işığında və sevgisində qalmasaq, biz də meyvəsiz olacağıq. Əgər biz Məsihdə qalsaq, onda həqiqətən Məsih bizdə olacaq, və əgər Məsih bizdədirsə, biz Məsihin gözəl xarakterini nümayiş etdirəcəyik.
Beləliklə, aydın olur ki, meyvə meyvəni bir obyekt etməklə, və ya meyvə haqqında düşünməklə əldə edilmir; bu, Məsihi bir obyekt kimi qəbul etməyin, Onu düşünməyin nəticəsidir. Məsih meyvədən əvvəl gəlir.
