Davidin Allah haqqında düşüncələri təsvirlərində canlıdır. David üçün Allahından daha möhkəm və etibarlı heç nə yox idi. Allah bir çox qayalardan biri deyil, ya da onun ən yaxşı beş müdafiə siyahısında deyil. David deyə bilərdi: “Yalnız O mənim qayamdır” və “O mənim müdafiəmdir”. Çox vaxt biz Allaha güvənirik, lakin yalnız bəzi şeylər üçün; biz müəyyən vəziyyətlərdə Allaha üz tuturuq, lakin hamısında deyil. Əgər etibarımızın bir qramı belə Allahdan başqa bir şeyə və ya kiməsə yönəlibsə, “mən sarsılmaram” demək dəqiq və sadiq şəkildə mümkün deyil. Həqiqətən etibarlı olan yalnız Allahdır.
David sualları olanda Allaha etibar edən yeganə insan deyildi. Vəftizçi Yəhyaya Rəbbin yolunu hazırlamaq üçün xüsusi bir şərəf verilmişdi və o bunu şövq və sədaqətlə etdi, lakin həbs olunduqda, o belə şübhələrini yatırmaq üçün şagirdlərini Rəbb İsaya bəzi suallar vermək üçün göndərməli oldu (Mat. 11:3). Yəhyanın suallarını cavablandırdıqdan sonra İsa camaata Yəhya haqqında deməyə başladı: “Çölə nə görməyə çıxdınız? Küləkdə yellənən bir qamışmı?” (Mat. 11:7).
Allahın bu qulu sarsılmaz və möhkəm duran biri kimi tanınırdı, lakin şükürlər olsun ki, onun etibarı özündə deyil, xidmət etdiyi Allahda idi; buna görə də suallar yarandıqda, o da içəriyə baxmadı, cavablar üçün Allahın Oğluna üz tutdu.
Əlbəttə ki, Allah zaman keçdikcə daha etibarlı olmur – O eyni qalır – lakin biz Onun kim olduğunu və lütfkar yollarını daha çox öyrəndikcə Ona olan etibarımız artır.
“Rəbbi həmişə qarşımda saxladım; çünki O sağ əlimdədir, mən sarsılmaram” (Zəbur 16:8).
