Allahın bizə olan sevgisini xatırlamağımız nə qədər vacibdir; bu bizə güc verir. Həvari Yəhya özünü İsanın sevdiyi şagird kimi qeyd edir (Yəh. 13:23). Yəhya Rəbbə olan sevgisi ilə öyünmədi, əksinə, Allahın ona olan sevgisindən zövq aldı, onda yuyundu, onda yaşadı.
Yonatanın hekayəsini oxuyanda onun Davudu öz canı kimi sevdiyini oxuyuruq (1 Şam. 18:3). Eynilə, Yonatanın bacısı Mixal da Davudu sevirdi və onlar evləndilər. Lakin təəssüf ki, onlar öz aralarındakı və Davudla olan sevgini qoruya bilmədilər. Sınağa çəkildikdə, Davudla rədd edilməkdənsə, daha asan bir həyatın rahatlığını seçdilər. Onlar bilərəkdən onun yanında, onun hüzurunda və yoldaşlığında qalmamağı seçdilər və bu onlara baha başa gəldi.
Bizimlə də belədir. Biz Rəbbimiz Allahla vaxt keçirməliyik. Biz Onun bizə olan düşüncələrini düşünməli və onlardan fəal şəkildə zövq almalıyıq. Rəbb burada olanda müxtəlif insanları Özü ilə olmağa dəvət etdi; Andrey və Vəftizçi Yəhyanın digər şagirdi Onun harada yaşadığını görməyə dəvət olundu. O, on iki şagirdi Özü ilə olmaları üçün seçdi (Mark 3:14). Çarmıxa getmək üzrə olanda, şagirdləri Özü ilə olmağa dəvət etdi və onlara (və bizə) Onu xatırlamaq üçün Özünün bir xatirəsini verdi.
Rəbb bizim ehtiyaclarımızı və zəifliklərimizi bilir. O, bizə olan sevgisini xatırlatmağa ehtiyacımız olduğunu bilir. Bizə yığıncaqlarımızı tərk etməməyimiz deyilir (İbr. 10:25). Biz xatırlamalı, ibadət etməli və beləliklə ruhlanmalıyıq. O, bizi verdiyi xüsusi şam yeməyində iştirak etməklə Onu xatırlamağa, Onun kim olduğunu xatırlamağa, Onun nə etdiyini xatırlamağa dəvət edir. Bunu etdikcə, Onun sevgisini düşündükcə ürəklərimiz isinir, ürəklərimizdə Ona qarşı sevgi cavabı oyanır. Qoy biz özümüzü Allahın sevgisində saxlayaq.
