Allah mənə deyir: “Sən salehsən.” İmanla görürəm ki, İsa ucalıqda, əzəmətin sağ tərəfində oturub. O, ora nə vaxt getdi? “Günahlarımızı Özü təmizlədikdən sonra” (İbranilərə 1:3). Onda bilirəm ki, günahlarım Allahın qarşısında təmizlənib. Burada heç bir irəliləyiş yoxdur, cənnətə uyğunlaşmaq kimi bir şey yoxdur. Əgər burada qalsaq, bizdə böyümə olmalıdır – Məsihə bənzərlikdə irəliləyiş – lakin Müqəddəs Yazılarda heç vaxt cənnətə yararlılıqla əlaqələndirilmir. Məsih mənim haqqımdır. Böyümə var, lakin heç vaxt bizim yararlılığımız kimi qəbul edilmir. Bu quldur dərhal Cənnətə yararlı idi; o, hər halda o gün ora getdi. Güman edirəm ki, o, buna yararlı idi, çünki Məsihlə birlikdə olmağa yararlı idi! Fərz edək ki, mən ən mübarək müqəddəsin etdiyi bütün irəliləyişləri etdim; deyə bilərdimmi ki, mən Məsih üçün belə yararlı idim? Allah qorusun! Yenə də mən yararlıyam. İmanlı üçün ölüm sadəcə olaraq ölümlü və günahkar olan hər şeylə işinin bitməsidir.
Yəhudilər əsgərlər göndərərək onların ayaqlarını sındırdılar: onlar qulduru birbaşa cənnətə, mübarək Rəbbi izləyən ilk yoldaş (əlbəttə ki, Əhdi-Ətiq müqəddəsləri var idi) olaraq göndərdiklərini nə qədər az düşünürdülər!
Əgər biz o yoxsul quldur kimi Məsihə yaxın olsaydıq, bizim üçün yaxşı olardı. Pərdə cırıldıqda, hər şey dəyişdi. Əhdi-Ətiq insanın işıqda Allaha gedə bilməyəcəyinin bəyanatı idi: Allah çıxmadı və insan girə bilmədi. İncil indi deyir ki, Allah çıxdı və insan girə bilər. Bizdə “İsanın qanı ilə Müqəddəs Yerə girmək cəsarəti” var (İbranilərə 10:19). Əgər günah oradadırsa, mən müqəddəs yerə necə girə bilərəm? Mən Məsihdəyəm, cisimdə deyil. Günahlarımızı O daşıdı; biz Onunla birlikdə öldük və müqəddəs yerə girməliyik. Giriş sərbəstdir, pərdə cırılıb; biz Seviləndə qəbul edilmişik!
