Korinf müqəddəsləri həqiqətən bilməli idilər ki, “müqəddəslər dünyanı mühakimə edəcəklər.” Bu fakt Əhdi-Ətiqdə bildirilmişdi: “Qədim Günlər gəldi və hökm Ən Uca Allahın müqəddəslərinin lehinə verildi və müqəddəslərin səltənətə sahib olmaq vaxtı gəldi” (Dan. 7:22). Əgər onlar bunu həqiqətən bilsəydilər, bir-birlərini bütpərəst məhkəmələrə sürükləməzdilər. Əgər biz bunu həqiqətən bilsək, bəlkə də etdiyimiz bəzi şeylərdən çəkinməliyik.
Nə olursa olsun, bu ayələr qarşımızda fövqəladə bir səlahiyyət və məsuliyyət mənzərəsini açır ki, bunun işığında bu həyata aid olan şeylər yalnız “ən kiçik məsələlər” kimi qeyd edilə bilər. Bu qiymətləndirməyə uyğun olaraq, əgər belə suallar hökm üçün müqəddəslərin qarşısına qoyulursa, kilsədə ən az hörmət edilənlər işə baxmalıdırlar. Müqəddəs Yazıların gələcək dövrün şeylərinin bu dövrün şeyləri ilə müqayisədə nisbi əhəmiyyətinə verdiyi qiymət budur.
Aydındır ki, əgər bir xristian digərinə qarşı ədalətsizlik ittihamı irəli sürmək istəyirsə, işini müqəddəslərin qarşısına qoymalı, dünyanın qarşısına deyil (1 Kor. 6:1). Lakin ayə 7-də göstərildiyi kimi, bundan daha yaxşı bir şey var. Hər şeydən yaxşısı, səhvi təvazökarlıqla çəkmək, Rəbbə buraxmaq və səhv edəndə tövbə etməsini gözləməkdir. Ən pisi isə səhv etmək və hətta qardaşları aldatmaqdır.
