Zəbur 119:68 açıq şəkildə bildirir ki, Allah xeyirxahdır və xeyirxah işlər görür. Günah Ona iyrəncdir; bu, Onun müqəddəs təbiətinə tamamilə ziddir, çünki «Allah işıqdır və Onda heç bir qaranlıq yoxdur» (1 Yəh. 1:5). O, bir insanı sınaqdan keçirə bilər, necə ki, Yaradılış 22-də İbrahimi sınaqdan keçirdi, lakin heç vaxt heç kimə pis və ya səhv bir şey etməyi təklif etməz. Günah etməyə olan meyllərimiz və arzularımız Müqəddəs Yazıların cisim adlandırdığı şeydən gəlir: öz günahkar, düşmüş təbiətimizdən (Yaqub 1:13–15).
Eyub kitabı bizi səhnə arxasına aparır ki, Şeytanın Eyubu Allaha qarşı və Allahı Eyuba qarşı necə çevirməyə çalışdığını görək. Şeytanın yer üzündə ora-bura gəzdiyini, Allahın sevgi ilə xeyir-dua vermək istədiyi insanları müşahidə etdiyini görürük. Şeytan «düşmən» deməkdir. Vəhy 12:10 onu «qardaşların ittihamçısı» adlandırır. O, bizə zərər verməkdən və Allahın xeyir-duasından zövq almağımıza mane olmaqdan zövq alır. Lakin Allah Şeytanın pis məqsədləri ilə nə qədər irəli gedə biləcəyini məhdudlaşdırır.
Allah Öz xalqının Onu razı salmaq üçün yaşadığını görməkdən zövq alır. O, Şeytanın görə bilmədiyi ürəyi görür. Eyub qüsursuz, dürüst, Allahdan qorxan və pislikdən çəkinən idi, lakin o, həm də özünü saleh hesab edirdi. Dostları onu gizli pislikdə və riyakarlıqda ittiham etdikdə, Eyub özünü qətiyyətlə müdafiə etdi. Dostları onun səhv olduğunu sübut edə bilmədilər.
Allah nəhayət Eyubu Öz hüzurunda özünü görməyə gətirdi. Bu, Eyubun özündən iyrənməsinə və toz və kül içində tövbə etməsinə səbəb oldu. Allahın Eyubun sınaqdan keçməsinə icazə verməkdəki məqsədi beləliklə tamamilə təsdiqləndi!
