Rəbb İsa, Allahın əbədi Oğlu, Özünü alçaltdı və İnsan oldu. Ən alçaq yeri tutdu. Ölümə qədər, hətta çarmıx ölümünə qədər itaətkar oldu. Bu, Rəbb üçün nə olmalı idi! Yəhuda Onu öpüşlə satanda Rəbb üçün nə olmalı idi! Əsgərlərin Onun üzünə tüpürməsi, Onu qamçılaması və onların kobud istehza və lağ obyektinə çevrilməsi Onun üçün nə olmalı idi!
Daha da çox, günahlarımızı daşımaq, bizim üçün günah edilmək və sonra heç bir günaha dözə bilməyən müqəddəs bir Allah tərəfindən mühakimə olunmaq Ona necə təsir etməli idi! Bu şəraitdə O, müxtəlif aspektlərdə dünya tərəfindən əhatə olunmuşdu, onun istehza və lağ obyekti idi, şər qüvvəsinin bütün gücü Onun üzərinə hücum edirdi. Onu Zəburlarda fəryad edərkən eşidin, mərhəmət axtarır və tapmır, Allaha səslənir: “Allahım, Allahım, niyə məni tərk etdin?” Bu anlarda, Allaha itaətdə dözülməz əzab çəkərkən, O, Allahı mükəmməl şəkildə aşkar etdi, Allahı son dərəcə şərəfləndirdi.
Allahın salehliyi, mənim günahlarımı daşıyarkən Oğlunu vurub, Onun üzərinə hökm gətirdiyində göründü. Allahın müqəddəsliyi, Rəbb “Niyə məni tərk etdin?” deyə fəryad edəndə göründü. Daha da böyük, orada şərəflə aşkar edildi ki, “Allah sevgidir”! Orada biz yeganə Oğlunu ölümə verən bir Allah görürük; bəli, günahkar itmiş günahkarları o hökmdən xilas etmək üçün Oğlunu şəxsən mühakimə edən bir Allah! Allah heç vaxt Oğluna bu anlarda olduğundan daha çox məmnuniyyətlə baxmamışdı, çünki O, mənim hökmümü daşıdığı üçün üzünü Ondan gizlətməli idi. Düşmənləri ilə əhatə olunmuş, tək başına çarmıxda asılı qaldığı və Allahın sanki düşmənləri ilə tərəfdaş olmalı olduğu zaman Oğlunu tərk etmək Allah üçün nə olmalı idi!
