8 Qadlılardan sipər və nizə işlədə bilən, döyüşməyi bacaran igidlər Davudun tərəfinə keçdilər və çöldəki qalaya gəldilər. Onların üzləri şir üzü kimi idi və dağlardakı ceyranlar kimi qaça bilirdilər.
1 Faydalı olmasa da, öyünməliyəm. İndi Rəbdən gələn görüntülərə və vəhylərə keçirəm. 2 Məsihdə olaraq on dörd il bundan əvvəl – bədəndəmi, yoxsa bədəndən xaricmi, mən bilmirəm, Allah bilir – götürülüb göyün üçüncü qatına aparılan bir insanı tanıyıram. 3 Bilirəm ki, bu adam – bədəndəmi, yoxsa bədəndən kənarmı, mən bilmirəm, Allah bilir – 4 cənnətə aparılıb orada dillə ifadə olunmayan, insanın danışması qadağan olunan sözlər eşitdi. 5 Belə birisi ilə öyünəcəyəm, amma özümlə əlaqədar olaraq zəifliyimdən başqa bir şeylə öyünməyəcəyəm. 6 Öyünmək istəsəm belə, ağılsız olmayacağam. Çünki həqiqəti deyəcəyəm. Amma heç kim məni görüb eşitdiyindən artıq bir şəxs saymasın deyə öyünməkdən çəkinirəm.
7 Aldığım vəhylərin üstünlüyü ilə qürurlanmayım deyə cismim üçün bir tikan, yəni mənə əzab vermək üçün Şeytanın bir elçisi göndərildi ki, qürurlanmayım. 8 Bunun məndən uzaq olması üçün üç dəfə Rəbbə yalvardım. 9 Amma O mənə dedi: «Lütfüm sənə kifayətdir, çünki zəiflik olanda qüvvə tam olur». Məsihin qüvvəsi məndə məskən salsın deyə zəifliklərimlə daha çox sevinə-sevinə öyünəcəyəm.
10 Nəhayət, Rəbdə və Onun böyük qüvvəsində möhkəmlənin. 11 İblisin hiylələrinə qarşı dura bilmək üçün Allahın verdiyi bütün zireh və silahlara bürünün. 12 Çünki mübarizəmiz qandan və ətdən ibarət olan insanlara qarşı deyil, şər başçılarına və hakim olanlara, bu qaranlıq dünyanın hökmranlarına, səmadakı ruhani şər qüvvələrə qarşıdır. 13 Buna görə Allahın bütün zireh və silahlarını götürün ki, pis gündə müqavimət göstərib, əlinizdən gələn hər bir şeyi etdikdən sonra dayana biləsiniz. 14-15 Beləliklə, həqiqəti kəmər kimi belinizə bağlamış, salehliyi zireh kimi döşünüzə taxmış, barışıq Müjdəsini yaymaq hazırlığını ayaqlarınıza geyinmiş olaraq yerinizdə durun. 16 Bütün bunlara əlavə olaraq şər olanın bütün yanar oxlarını söndürə bilmək üçün iman qalxanını əlinizə götürün. 17 Xilas dəbilqəsini və Ruhun qılıncını, yəni Allahın kəlamını götürün. 18 Hər cür dua və yalvarışla, həmişə Ruhun idarəsi ilə dua edin. Bu məqsəd uğrunda tamamilə mətin olub oyaq qalaraq bütün müqəddəslər üçün dua edin. 19-20 Ağzımı hər açanda mənə lazımi söz verilsin deyə mənim üçün də dua edin ki, uğrunda zəncirlə bağlı halda elçilik etdiyim Müjdənin sirrini açım və bu Müjdəni lazımınca cəsarətlə bəyan edə bilim.
Cəsur kişilər padşah Şaul onu öldürməyə çalışdığı təhlükəli günlərdə Davuda qoşuldular. Bu təfərrüatlar rədd edilmiş Rəbbimizlə özümüzü eyniləşdirməyimizə kömək etmək üçün bizim təlimimiz üçün yazılmışdır. Biz də “səhrada”yıq, yəni bu dünya Rəbb İsaya xidmət edən imanlılara heç bir dəstək vermir. Bütün fiziki və ya ruhani ehtiyaclarımız və lazımi istiqamət üçün Ona güvənməliyik. Bizim üçün “sığınacaq” hərbi baza deyil, daha çox Rəbb İsaya, Sığınacağımıza tamamilə güvənməli olduğumuz bir vəziyyətdir. Nəyi, necə, harada və nə vaxt edəcəyimizi bilmək üçün Onun rəhbərliyinə güvənirikmi?
Həvari Pavel də Rəbbə hər an güvənməyi öyrənməli idi. O, Allahın məktəbində idi, Öz xalqına xidmət edir, böyük xeyir-dualar və imtiyazlardan zövq alırdı. Lakin hələ də onda bədən var idi və buna görə də Pavel kimi bir adamın belə qürurlu olma potensialı var idi. Bunun qarşısını almaq üçün Rəbb ona Şeytanın bir mələyini göndərdi (2 Kor. 12:1–9). Allahın xalqı, xüsusilə də onların arasında rəhbərlik edənlər həmişə hücum altındadırlar. Lakin Allah hər şeyin üzərindədir və hətta Şeytanın xidmətçilərini Öz alətləri edir. Əgər Allah bunu edə bilirsə və edirsə, onda O, hər şeyi edə bilər. Buna görə də biz “səhrada sığınacaqda” olmalıyıq, doğru mövqedə. Orada biz döyüş üçün güclü və yaxşı təchiz olunmaq, doğru ruhani və əxlaqi vəziyyətdə əsl qaliblər olmaq üçün təlim keçirik.
Qalxan, dəbilqə, nizə, yay və ya qılıncla və ya onlarsız, eləcə də nə vaxt və necə hücum etməyi öyrənməklə, düzgün silahları necə idarə etməyi öyrənək. Pavel Allahın tam zirehi haqqında çox şey öyrədir ki, bu da əsgər dizləri üstündə döyüşmədən faydasızdır (Efes. 6:10–20).
