Bu indiki şər dünyasından ayrılmış olaraq, Allah İbrahimə deyir: “Səni böyük bir millət edəcəyəm” və “Sənə xeyir-dua verəcəyəm və adını böyük edəcəyəm.” Bu dünyanın insanları özləri üçün böyük ad qazanmağa çalışırlar; onlar deyirlər: “Gəlin özümüzə ad qazanaq” (Yar. 11:4). Lakin Allah ayrılmış insana deyir: “Sənə xeyir-dua verəcəyəm və adını böyük edəcəyəm.”
Təbii ürəklərimizin meyli həmişə özümüzə ad qazanmağa çalışmaqdır və bədən hər şeyi, hətta Allahın şeylərini belə, özünü ucaltmaq üçün ələ keçirəcəkdir. Bu meyl Rəbbin şagirdləri arasında belə, hansının ən böyük sayılacağı barədə mübahisə etdikləri zaman müşahidə edildi. Babil qülləsində insanların dağılması və Xristianlığın bölünmələri, həmçinin Allahın xalqı arasında hər bir mübahisə bu bir kökdən qaynaqlanır: bədənin özünü böyük etməyə çalışan boşluğu.
Rəbb İsanın təvazökar düşüncəsi özünü heç bir şöhrətə sahib etməmək idi. “Buna görə də Allah Onu yüksəltdi və Ona hər addan üstün bir ad verdi” (Filip. 2:9). Allah Onun adını böyük etdi və Onun təvazökar düşüncəsinə sahib olan və çağırışa cavab olaraq düşərgənin xaricinə çıxan kəsə Allah deyir: “Adını böyük edəcəyəm.” Allah iman edən üçün Öz izzət dünyasında bizim bu indiki şər dünyasında özümüz üçün qazana biləcəyimizdən daha böyük bir ad qazandıra bilər.
Əgər dürüstcə etiraf edilsəydi, bir çoxlarının “düşərgənin içində” yanlış mövqedə qalmasının əsl səbəbinin böyük olmaq üçün gizli arzu olduğu aşkar edilərdi; və beləliklə, onlar dövrün dini dünyasının xaricinə aparan qaranlıq yoldan çəkinirlər. Müqəddəs Yazılarda, gündəlik təcrübədə olduğu kimi, Allahın xalqı arasında ruhən böyük olanların həmişə ayrılmış insanlar, Allahın çağırışına cavab verən insanlar olduğunu görə bilmərikmi?
