Allah Öz seçilmiş xalqının müvəqqəti olaraq Misirdə saxlanmasına icazə verdi, lakin atalarının köçəri kimi yaşadığı torpağı – vəd edilmiş torpağı – iddia etmək vaxtı gəldikdə, onların yolunda özünü yarı-tanrı kimi qələmə verən inadkar bir hökmdar dayandı. Bir neçə həftə ərzində Allah Musadan Yaradan kimi Öz nəzarətini nümayiş etdirmək üçün istifadə edir, lakin hər dəfə Firon yalnız müvəqqəti olaraq, sadəcə narahatlığına görə güzəştə gedir.
Doqquzuncu vəba üç gün davam edən zülmət vəbasıdır. O qədər qatı idi ki, hiss olunurdu; misirlilər hətta ayağa qalxa bilmir və olduqları yerdə qalmalı olurdular, bir-birlərinin parıltısını belə görə bilmirdilər (23-cü ayə). Bu müddət ərzində gecə ilə gündüz arasında heç bir fərq yox idi. Bütün bu vəbaları qəribə bir hadisə edən şey, onların İsraillilərin olduğu Qoşen torpağına təsir etməməsi idi (müq. 8:22; 9:4; 9:26). Allah Firona çatmağa çalışırdı və O, Fironun Kim olduğunu bilməsini istəyirdi (7:5), buna görə də Misirlilər ilə Öz xalqı arasında fərq qoydu. Bu zülmət vaxtı, “bütün İsrail övladlarının yaşayış yerlərində işıq var idi” (10:23).
Allah işığın və həqiqətin qaynağıdır. O, günəşini pislərin və yaxşıların üzərinə doğdurur (Mat. 5:45), və bu, Onun hər kəsə çatan lütfüdür. Lakin əgər Allahın Rəbb İsa Məsihin şəxsində “zülmətdə və ölüm kölgəsində oturanlara işıq vermək üçün” gəldiyini (Luka 1:79) qəbul etməsək, o zaman əbədiyyətə qədər zülmətə məhkum olacağıq (müq. Mat. 8:12, 2 Pet. 2:17). Ümid yalnız Məsihdə tapılır, O dedi: “Mən dünyaya işıq olaraq gəldim ki, Mənə iman edən hər kəs zülmətdə qalmasın” (Yəh. 12:46).
