Burada iman, bizi Məsihlə birləşdirdiyi üçün təqdis olunduğumuz vasitədir. Günahkarın Rəbb İsa Məsihə inandığı an, O, Məsihlə birləşir. O, Məsihlə bir olur, Onda tamamlanır, Onda qəbul edilir. Bu, həqiqi təqdis və ədalətləndirmədir. Bu, bir proses deyil. Bu, tədrici bir iş deyil. Bu, mütərəqqi deyil. Söz çox açıqdır. Deyir: “Mənə iman edənlər təqdis olunurlar.” Deməz: “təqdis olunacaqlar” və ya “təqdis olunmaqdadırlar.” Əgər təlim belə olsaydı, belə deyilərdi.
Şübhəsiz ki, mömin bu təqdisin biliyində, onun gücünün və dəyərinin, praktik təsirinin və nəticələrinin, təcrübəsinin və zövqünün dərkində böyüyür. “Həqiqət” öz ilahi işığını ruhuna tökdükcə, o, bu pis dünyada Məsih üçün “ayrılmağın” nə demək olduğunu daha dərindən dərk edir. Bütün bunlar mübarək həqiqətdir; lakin onun həqiqəti nə qədər çox görünürsə, bir o qədər aydın başa düşəcəyik ki, təqdis yalnız Müqəddəs Ruh tərəfindən bizdə işlənən mütərəqqi bir iş deyil, həm də imanla Məsihə bağlanmağımızın bir nəticəsidir ki, bununla da biz Onun bütün varlığının iştirakçıları oluruq. Bu, ani, tam və əbədi bir işdir.
“Allahın etdiyi hər şey əbədi olacaq. Ona heç nə əlavə edilə bilməz, ondan heç nə götürülə bilməz” (Vaiz 3:14). Əbədilik möhürü Allahın əlinin hər işinə vurulmuşdur: “Ona heç nə əlavə edilə bilməz,” və, adı mübarək olsun, “ondan heç nə götürülə bilməz.”
