“Buna görə də” sözü bizi 11-ci fəsildəki “İman Qəhrəmanları” adlananlara bağlayan bir körpüdür. İmanla irəliləyən kişilərin və qadınların adları bir-bir verilir! Onlar mükəmməl deyildilər, lakin əzmli idilər! Qarşılaşdıqları maneələrə baxmayaraq onları irəliləməyə nə vadar etdi? Bu, onların qarşısına qoyulmuş Məqsəd idi! İmanlarının Məqsədi qarşılaşdıqları hər hansı bir maneədən daha böyük idi! İstər ibadət, istər Allahla gəzmək, istər Allah üçün işləmək, istərsə də Onun Kəlamına itaət olsun, dözüm və davam etmək gücü izlədiyimiz Məqsəddə tapılır.
Bizə imansız Allahı razı salmağın qeyri-mümkün olduğu deyildiyi üçün (İbr. 11:6), o zaman soruşa bilərik: “İman nədir?” Bizə imanın nə etdiyi deyilir: “İman ümid edilənlərin əsası, görünməyənlərin sübutudur” (İbr. 11:1 jnd). Bu, imanın nə olduğundan daha çox nə etdiyinin təsviridir. İman, şəraitimizə baxmayaraq, Allahın Kəlamına sarsılmaz inamlı itaətdir. Bu, Allaha güvənmək, bütün ağırlığımızı Ona qoymaq qabiliyyətidir!
Məsih imanımızın təməlidir. “İnam” sözünə diqqət edək. O, qəlbimizin obyekti olduqda, Onun sözünü tutacağına dair bir inam inkişaf etdiririk! Bütün bunlar Onun qəlbimizin və ruhumuzun obyekti olması ətrafında cəmləşir və Ona söykənir. 11-ci fəsildə sadalananlar şahidlər kimi çıxış edərək hər birimizə deyirlər: “Biz Ona güvəndik; siz də güvənə bilərsiniz!” Onlar hər şeyi bir kənara qoyduqları kimi, siz və mən də hər ağırlığı, günahı, şübhəni və qorxunu bir kənara qoyub, Kəllə təpəsində özünü bizim üçün verənə gözlərimizi dikərək irəliləyə bilərik!
