İbadət edən ürəklər
“Və Ona ibadət etdilər” (Luka 24:52). Başqa cür edə bilərdilərmi? Onlar misilsiz bir həyatın şahidi olmuşdular. Gözlərinin önündə bir neçə balıq və bir az çörək götürüb ac bir kütləni doyurmuşdu. O, fırtınanı öz səlahiyyətli “Sakit ol, din!” sözləri ilə sakitləşdirəndə onlar Onunla birlikdə idilər. Heyrətlə xəstələrin sağaldığını, korların görmə qabiliyyətini qazandığını, şikəstlərin yeridiyini – hətta ölülərin dirildiyini seyr etmişdilər.
O, xaça çəkilmişdi, lakin heç bir etiraz sözü deməmişdi. Əksinə, Onun duası belə idi: “Ata, onları bağışla; çünki nə etdiklərini bilmirlər” (Luka 23:34). O, xaçda asılı qaldığı üç saatlıq qaranlığı yaşadı, günah üçün bir qurban idi. Onlar Onun cəsədinin dəfn edildiyi yeri ziyarət etdilər. Onun ölümü o qədər ədalətsiz görünürdü.
Sonra inanılmaz bir şey oldu. O, onlara yenidən göründü. Onlar Onun əllərindəki və ayaqlarındakı yaraları gördülər və Onun təsəlliverici sözlərini eşitdilər: “Sizə sülh olsun” (Luka 24:36). Onlar şübhəsiz bilirdilər ki, O, sağdır.
Betaniya təpəsində O, o mıx izli əllərini qaldırıb onları xeyir-dua vermişdi. Onlar heyrətlə seyr etdilər ki, O, gözlərinin önündə göyə qaldırıldı – və Ona ibadət etdilər. Paradoks budur: O, onları tərk etmişdi, lakin onlarla idi. Baxmayaraq ki, Atanın sağ əlinə getmişdi, onlar Onun vədini bilirdilər: O, onlarla əbədi olacaqdı.
“Və Ona ibadət etdilər.” Biz başqa cür edə bilərikmi? O, bizim Xilaskarımız, Rəbbimiz və Allahımızdır. Onun günahsız həyatını və kəffarə ölümünü düşündükcə biz də Onu sevirik. Biz Onun günah və ölüm üzərindəki qüdrətli qələbəsinə sevinirik. Bir müddət O, bizdən ayrılmışdı, lakin biz çörək və şərabı – Onun əzablarının xatirələrini bölüşərkən Onu hələ də xatırlayırıq. Qədim şagirdlər kimi biz də Ona ibadət edirik, ta ki O, bizi səmavi evimizə aparmaq üçün yenidən gələnə qədər. Orada biz Rəbbimizə, Allahın Quzusuna əbədiyyət boyu ibadət edəcəyik.
