Pavlusun Korinflilərə yazdığı iki məktub səhra məktublarıdır və müqəddəslər ilahi çağırışla dünyadan ayrılmış hesab olunur. İman gözü ilə bu dünya səhraya çevrilmiş, imanı qorumaq üçün heç nə verməmişdir. Bir xristian bu dünyadan keçərkən, onun arzusu və məqsədi Rəbbə tam asılılıq və itaət həyatı yaşamaq olmalıdır. Bunu etməmək ailədə və yığıncaq şahidliyində ayrılıqların və dağılmaların səbəbidir. Allah səhrada sınaq vaxtımızı ona görə icazə verir ki, ürəyimizdə nə olduğunu öyrənək və özümüzdə heç bir yaxşı şey olmadığını görək. Lakin daha böyük dəyər kəsb edən şey Allahın ürəyində nə olduğunu öyrənməkdir – və bu Məsihdir. Sonra, bunu öyrəndikcə, özümüzdən üz çevirib İsa Məsihin hər ehtiyacın cavabı olduğunu tapırıq.
Həvari Pavlus Korinfdə on səkkiz ay əmək sərf etmişdi. Rəbbin o şəhərdə çoxlu insanı var idi və bir çoxları Ona dönmüşdü, lakin həvarinin yoxluğunda işlər yaxşı getmirdi. Pavlus onların arasında çəkişmələr olduğunu eşitmişdi. Onlar cismani vəziyyətdə idilər və əgər biz cismani ehtiraslara səpəriksə, çürümə biçəcəyik. Bu, onların arasında aşkar idi və həvari Pavlus Korinfdəki müqəddəslərə yazdığı ilk məktubunda bu problemli sahələrə toxunmuşdu.
Bir il sonra Pavlus ikinci məktubu yazdı, ilk məktubun yaratdığı həqiqi tövbəni eşitmişdi. İndi o, səyahət edərək Məsihi tanıtdıqca ürəyi sevinclə dolmuşdu. Məsih sözlə və ya əməllə hər yerdə tanındıqda, Allaha şirin bir ətir yüksəlir. Allah Öz övladlarının hər birindən bunu gözləyir. Hər gün Məsihin ətrini göstərmək ürəyimizin arzusu olsun.
