Biz bilirik ki, günahın əvəzi ölümdür. Biz bilirik ki, Adəm və Həvva ağacın meyvəsindən yediyi gün, yəni günah etdikləri gün öləcəkləri barədə xəbərdar edilmişdilər. Biz həmçinin başa düşürük ki, hamı günah edib və bu problemi həll etmək üçün heç nə edə bilməzdik – nə sərvət, nə əməllər, nə də öz salehliyimiz bizi Allahla barışdıra bilməzdi. Beləliklə, imanla əvəzedicimiz, bizim üçün ölən Rəbb İsa Məsihin tamamlanmış işini başa düşür və minnətdarlıqla qəbul edirik.
Amma biz belə qəddar, ağrılı, rüsvayedici, dəhşətli ölümün niyə lazım olduğunu düşünürük. Bəli, biz bilirik ki, Rəbbin əzablarının bəziləri Əhdi-Ətiqdə peyğəmbərlik edilmişdi, buna görə də bu yazılar yerinə yetirilməli idi. Lakin Allah Müqəddəs Kitabı yazdığı üçün, O, bu peyğəmbərliklər olmadan da yaza bilərdi ki, onlar əziz Rəbbimiz İsaya toxunmasınlar. Əhdi-Ətiqdə ölüm cəzası daşqalaq etməklə tələb olunurdu, lakin Rəbbin ölümü bundan qat-qat ağrılı idi. Ölümündən əvvəl və ölüm zamanı rüsvayçılıq, tərk edilmə və aldatma kimi bütün sui-istifadələrə əlavə olaraq, O, ölçüyəgəlməz fiziki ağrı çəkdi. Onun kürəyi uzun şırımlar ilə “şumlanmışdı”; Onun üzü hər hansı bir insanın üzündən daha çox eybəcərləşmişdi; Saqqalının tükləri qoparılmışdı; Tikanlı tac başına qoyulmuş və sonra başına vurulmuşdu; Bütün bir Roma əsgər dəstəsi tərəfindən üzünə tüpürülmüşdü; O, iki cinayətkar arasında adi bir cinayətkar kimi, bütün nəticələri ilə çarmıxa çəkilməklə öldü; Və Onun paltarları edam edənlər arasında bölüşdürüldü.
Heç bir insanın bundan böyük sevgisi yoxdur – belə bir ölümlə ölmək, təkcə dostlar üçün deyil, düşmən olduğumuz zaman da. Hallelujah, nə Xilaskar! Atasına itaəti bizim üçün olan sevgisi kimi anlaşılmazdır. Qoy biz belə bir qurban verən Ondan zövq alaq! Qoy biz Onu tərifləyək, təşəkkür edək, ibadət edək və Ona itaət edək.
