Üç ədviyyatın mərkəzi olan əzvay, bütün əzabların arxasında duran sevgidən bəhs edir. O, bütün digər ədviyyatlardan daha ətirli və qiymətli idi; sirli Şərqdən onunla müqayisə oluna biləcək heç nə çıxmamışdı. Köhnə bir lüğətdə onun haqqında aşağıdakı məlumatı tapdım: “Bu, Hindistanda bitən bir ağacın daxili oduncağı və ya ürəyi idi, həddindən artıq ətirli, çəkisi qədər qızıldan daha dəyərli idi və bütün huşunu itirmə halları və əsəb pozğunluqları üçün müstəqil bir müalicəvi vasitə olduğu deyilirdi.” Əgər o lüğətin bilikli tərtibatçısı Məsihin sevgisini təsvir etmək niyyətində olsaydı, daha yaxşı nail ola bilməzdi.
Əzvay ağacının ətrinin aşkar olması üçün onun ürəyinə qədər yarılmalı idi, və Kəllə təpəsinin xaçında, Allahın günahımıza qarşı hökm qılıncı ilə yarılanda, Məsihin ürəyi Öz sevgisinin bütün böyüklüyünü aşkar etdi, və kainatda bundan, yəni biliyi aşan Məsihin sevgisindən daha ətirli heç nə yoxdur. Bundan əlavə, Onun sevgisi qızıldan qat-qat qiymətlidir. Əgər dünya sahib olduğu bütün qızılı verib, Məsihin sevgisi biliyi müqabilində bizə təklif etsəydi, hər hansı birimiz o biliyi o böyük qiymətə dəyişərdikmi? Dəyişməzdik, çünki Onun sevgisi qızıldan daha qiymətlidir. Onu almaq mümkün deyil, lakin O, öz əvəzsiz sərvətini bizim üçün qeydsiz-şərtsiz töküb.
Bütün huşunu itirmə halları üçün müstəqil bir müalicəvi vasitə olduğu deyilir. Bizi şanlı taleyimizə, Quzunun toyuna aparan zəvvar yolunda yorulub huşumuzu itiririkmi? Belə bir vəziyyət üçün müstəqil bir müalicəvi vasitə var, gəlin Sevgilimizin qoluna və ürəyinə söykənək, və Onun sevgisinin müalicəvi təsirini yenidən dadalım.
