Bu peyğəmbərlikdə Yeşaya Məsihin ölümündən sonra necə dəfn ediləcəyini təsvir edir. Əgər Roma çarmıxa çəkmə qəddar və dəhşətli idisə, qurbanların dəfni də bu ölümlə eyni dərəcədə alçaldıcı idi. Normalda, çarmıxa çəkilmiş cinayətkarlar ölümündən sonra, cinayətlərinin təbiəti baş lövhədə yazılı olaraq çarmıxda qalırdılar. Bu, yoldan keçənlərə Romanın qanunlarına və ya sosial qaydalarına qarşı çıxan hər kəsin başına gələcəkləri qrafik bir xatırlatma idi. Zamanla leş yeyən quşlar əti yeyər, sonra sümüklər çarmıxa çəkmə yerindəki bir xəndəkdə basdırılardı. Lakin Məsihin çarmıxa çəkilməsi günündəki xüsusi şərtlərə görə – Pasxa bayramının böyük Şənbəsi idi – yəhudilər cəsədlərin çarmıxda qalmasını istəmirdilər. Bu halda, cəsədlər Hinnom Vadisindəki alovlu zibil çuxuruna təyin edilmişdi. Bu, pis adamların Rəbbimiz üçün «təyin etdiyi» qəbir idi.
Lakin Allahın sevimli Oğlunun dəfni ilə bağlı başqa məsləhətləri var idi və bunu çox əvvəl qulu Yeşaya vasitəsilə bildirmişdi. O, «ölümündə varlı bir adamla» olacaqdı (NASB). Bu, Rəbb İsanın Arimateyalı Yusifin qəbrində dəfn edilməsi ilə hərfi mənada yerinə yetirildi. O, varlı bir adam və yəhudi xalqının lideri idi (Mat. 27:57–60; Mark 15:42–46). O, cəsarətlə Pilatdan İsanın cəsədini istədi və o, dostu Nikodemlə birlikdə Rəbb İsanı öz qəbrində, «heç kimin hələ qoyulmadığı» (Yəh. 19:41) bir qəbirdə dəfn etdi. Bu qəbir heç vaxt ölümü görməmişdi, lakin ölümün Fatihi onu qəbul edəcəkdi.
Məsih günahsız Şəxsiyyətinə layiq bir dəfn aldı: «heç bir zorakılıq» və ya «hiylə» onda görünmədi. Ölümün özü Onun tərəfindən udulacaqdı. Allaha şükürlər olsun!
