Rəbb İsa insan olaraq bilərəkdən Allaha möhtac olma mövqeyini tutdu. O, ictimai xidmətinə vəftizində dua ilə başladı və onu çarmıxda dua ilə bitirdi. O, dua edərək yaşadı və dua edərək öldü!
Allah və insanlar üçün etdiyi hər şey dua ilə edildi. O, Atası ilə təklikdə, şagirdlərinin yanında, dost çevrəsində və açıq şəkildə çarmıxda danışdı. O, Şimon Peter üçün, şagirdləri üçün, onların sözü ilə Ona iman edəcək olanlar üçün, düşmənləri üçün və Özü üçün dua etdi. Hər hansı bir xidməti tamamladıqdan əvvəl və sonra, Onu Allahın qarşısında səssizlikdə tək tapırıq. Dua etmək üçün çəkildiyi vaxtlardan əlavə, O, daimi bir dua əhval-ruhiyyəsində yaşayırdı, belə ki, deyə bilirdi: “Amma mən özümü duaya verirəm” (Zəb. 109:4).
Allah bizi durmadan dua etməyə çağırır (1 Salon. 5:17). Bəs bu, əslində necə işləyir? Allah bizdən yalnız səhər diz çöküb, sonra yatmazdan əvvəl yenidən dua etməyimizi deyil, həm də gün ərzində, Allaha ucadan danışdığımız vaxtlardan əlavə, daimi bir dua əhval-ruhiyyəsində yaşamağımızı istəyir. Bu o deməkdir ki, biz Allahı həyatın bütün vəziyyətlərinə daxil edirik və Onu düşüncələrimizdə qarşımızda saxlayırıq. Rəbb İsa belə yaşayırdı, O, deyə bilirdi: “Mən Rəbbi daim qarşımda saxlamışam” (Zəb. 16:8). Nə gözəl bir nümunə!
