Beləliklə, burada Məsihin “dünyada olan Özününkülərə” qarşı indiki xidmətinin ən möhtəşəm təqdimatını görürük. “Özününkülər” ifadəsində xüsusi bir dəyər var. Bu, bizi Məsihin ürəyinə çox yaxınlaşdırır. Bizim kimi kasıb, zəif, uğursuz məxluqlara baxıb, Onlar Mənimdir deməsi necə də şirindir. Başqalarının onlar haqqında nə düşünməsi vacib deyil; onlar Mənə aiddir və Mən onları gəldiyim və getdiyim yerə layiq bir vəziyyətdə görməliyəm.
Bu, ruhlarımız üçün misilsiz dərəcədə qiymətli və tərbiyəedicidir. O, şəxsi izzətini dərk edərək, Allahdan gəldiyini və Allaha qayıtdığını bilərək, əyilərək Öz xalqının ayaqlarını yuya bilirdi. İsanın gəldiyi yerdən daha yüksək heç nə yox idi və ola bilməzdi; şagirdlərinin çirkli ayaqlarından daha alçaq heç nə yox idi və ola bilməzdi: lakin, Onun adı əbədi olaraq mübarək və tərif olunsun! O, Öz ilahi Şəxsiyyətində və möhtəşəm xidmətində bu iki hədd arasındakı hər nöqtəni doldurur. O, bir əlini Allahın taxtına, digərini isə bizim ayaqlarımıza qoya bilər və Özü bu ikisi arasında ilahi və əbədi bir əlaqə ola bilər.
